Καταχώρησεις στην κατηγορία 'Άρθρα'
Πρόσφατα δέχθηκα δύο τηλεφωνήματα γεμάτα αγανάκτηση, από άτομα που ταξίδεψαν μαζί με το κατοικίδιο με την αεροπορική εταιρία Aegean.
Στο πρώτο περιστατικό, λίγο πριν το Πάσχα μια κοπέλα ταξίδευσε μαζί με τον γατούλη της, από νησί με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Στην επιστροφή, μετά το Πάσχα, δεν δέχτηκαν να ταξιδεύσει ο γατούλης της, γιατί το κλουβί, το ίδιο κλουβί που ταξίδευσε πριν δύο εβδομάδες, δεν ήταν αποδεκτό από την εταιρεία. Το ζώο έμεινε στο αεροδρόμιο, και ευτυχώς οι γονείς της κοπέλας το παρέλαβαν, διαφορετικά θα έμενε στα αζήτητα.
Στο άλλο περιστατικό, μια κυρία ταξίδεψε με την ίδια εταιρεία, μαζί με το μικρόσωμο σκυλάκι της σε τσάντα, όπως έλεγαν οι προδιαγραφές. Στην επιστροφή όμως είχε και αυτή το ίδιο πρόβλημα.
(αρχική ανάρτηση στη σελίδα facebook της “Αγάπης” στις 12.05.2023)
Εμείς επικοινωνήσαμε με την εταιρεία και εκφράσαμε την απογοήτευση μας γι’ αυτήν την απαράδεκτη συμπεριφορά και την ταλαιπωρία των ανθρώπων αλλά και των ζώων. Η απάντηση που μου έδωσαν, πολύ ευγενικά, ήταν ότι όσοι ταξιδεύουν πρέπει να διαβάζουν όλες τις πληροφορίες που είναι αναρτημένες στην σελίδα της Aegean, στην ενότητα Πληροφορίες ταξιδιού > Πρόσθετες Υπηρεσίες Πτήσεων > Κατοικίδιο. Επίσης με ενημέρωσαν ότι οι ταξιδιώτες πρέπει να γνωρίζουν τον τύπο του αεροσκάφους που θα χρησιμοποιήσουν στην πτήση τους, γιατί οι διαστάσεις της τσάντας είναι διαφορικές.
Για όσους όμως κλείνουν εισιτήριο, γι’ αυτούς και το ζωάκι τους, τηλεφωνικά και όχι μέσω Internet, οι υπάλληλοι της εταιρείας είναι υποχρεωμένοι να τους ενημερώνουν για ό,τι ισχύει στη συγκεκριμένη πτήση.
(αρχική ανάρτηση στη σελίδα facebook της “Αγάπης” στις 12.05.2023)
Κυριακή, 29/10/23
Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να μην αναφερθούμε με μεγάλη θλίψη στα δύο τελευταία περιστατικά σχετικά με κακοποίηση ζώων από νέους ανθρώπους.
Μια νεαρή κοπέλα πριν μερικές ημέρες ξεγέλασε, χαϊδεύοντας, ένα μικρό γατάκι και το κλώτσησε γελώντας. Χθες ένας νέος πάτησε και έλιωσε ένα ανήμπορο μωρό γατάκι, παρατηρώντας γύρω του μην τον βλέπει κανείς. Αυτά τουλάχιστον έδειξαν οι κάμερες, και όλοι εμείς, σαν θεατές, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτήν την αδικαιολόγητη συμπεριφορά. Είναι πραγματικά σοκαριστiκό νέοι άνθρωποι να βγάζουν τέτοια βαρβαρότητα σε ανυπεράσπιστα πλάσματα.
Όλοι εμείς ζητούμε εφαρμογή του Νόμου και τιμωρία παραδειγματική.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Νόμο 4830/21, η πράξη του νεαρού είναι κακουργηματική, η ποινή είναι φυλάκιση έως 10 χρόνια και το διοικητικό πρόστιμο 30-50 χιλιάδες €.
Πιστεύουμε ότι ο ένοχος θα βρεθεί, η τιμωρία όμως δεν θα μας ικανοποιήσει. Συνήθως οι κατηγορούμενοι αφήνονται ελεύθεροι, μέχρι να οριστεί δικάσιμος.
Αυτό πραγματικά μας πονά βαθιά, η έννοια της δικαιοσύνης χάνεται, και έτσι συνεχίζονται οι κακοποιήσεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα αλλάξει η συμπεριφορά αυτών των παραβατικών ατόμων που σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες αργότερα μπορεί να δολοφονήσουν και ανθρώπους.
Δευτέρα, 12/09/22
Αυτές τις ημέρες, με τη δικηγόρο κα. Φωτιάδου, είχαμε δυο σημαντικές συναντήσεις, πρώτα με την Εισαγγελέα ζώων, κα. Λαφήρα, και μετά με τον σύνδεσμο της Δ/σης Αστυνομίας, κ. Παπαδόπουλο. Αιτία ένα άλυτο πρόβλημα, η σίτιση των αδέσποτων γατιών στους ακάλυπτους χώρους των οικοδομών.
Εδώ και πολλά χρόνια, όταν ξεκίνησα τη φιλοζωική μου πορεία, έτυχε να επισκεφτώ πολλούς τέτοιους χώρους, ιδιαίτερα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Είδα από κοντά τη δυστυχία που βίωναν αυτά τα πλάσματα, όταν κάποιος άνθρωπος τα έριχνε εκεί μέσα, σίγουρος ότι θα καθαρίσουν τον χώρο από τα τρωκτικά, χωρίς όμως μετά να ενδιαφερθεί για την ευζωία τους, δηλαδή το φαγητό, το νερό, την υγεία και τη στείρωσή τους. Με τα κεφαλάκια τους στραμμένα πάντα προς τα επάνω, περιμένουν κάποιο χέρι να ρίξει κάτι για να φάνε. Δέχονται βέβαια και νερά με χλωρίνη, για να εξαφανιστούν, και ό,τι άλλο άσχημο μπορεί κάποιος να κάνει σε αυτά. Κάποια καταφέρνουν να μετακινηθούν, πηδώντας πάνω από τους διαχωριστικούς τοίχους. Κάποια, όμως, συνήθως τα μωρά, δεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα, και συχνά πεθαίνουν αβοήθητα εκεί.
Το θέμα θα ήταν απλό, εάν ένας ένοικος της οικοδομής έμπαινε μέσα σε αυτόν τον χώρο, για να τα δώσει καθαρή τροφή και νερό, και σε συνεργασία με τον Δήμο γινόταν οι απαραίτητες στειρώσεις, ούτως ώστε να μην πολλαπλασιάζονται.
Δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια δεν άλλαξε τίποτα στο καθεστώς των ακάλυπτων, και οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι που πονούσαν, βλέποντας αυτήν την κατάσταση, χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι άλλο, συνεχίζουν απλά, με όχι συμβατούς τρόπους, να ταΐζουν αυτά τα πλάσματα.
Στη συνάντηση λοιπόν αυτή, μετά από πολλές κουβέντες, καταλήξαμε ότι σε ακάλυπτους χώρους όπου ζουν ελεύθερα ζώα πρέπει να δίνεται πρόσβαση σε ένοικο της οικοδομής, ο οποίος θέλει να σιτίζει αυτά τα ζώα.
Όλοι μας έχουμε, σύμφωνα με τον Νόμο, δικαίωμα στη σίτιση των αδέσποτων, έχουμε όμως και την υποχρέωση της καθαριότητας του χώρου όπου αφήνουμε την τροφή. Ας μην ξεχνούμε λοιπόν όλοι εμείς που αγαπούμε τα ζώα: ΣΙΤΙΖΩ – ΚΑΘΑΡΊΖΩ!
Μόνο έτσι, με σεβασμό και αγάπη, θα αλλάξουμε το καθεστώς των ακάλυπτων, και φυσικά το πρώτο μέλημα μας πρέπει να είναι η στείρωση αυτών των ζώων! Επικοινωνήστε, λοιπόν, με τον οικείο σας Δήμο που έχει υποχρέωση για τις στειρώσεις ή με Φιλοζωική που μπορεί να σας κατευθύνει.
Θέλω να ευχαριστήσω πολύ για τη λήψη της σημαντικής αυτής απόφασης, την κα. Εισαγγελέα, τον κ. Παπαδόπουλο και την κα. Φωτιάδου.
(αρχική ανάρτηση στη σελίδα facebook της “Αγάπης” στις 01.07.2022)
Παρασκευή, 2/09/22
Μια πολύ σημαντική ενημερωτική επιστολή από την Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία (ΠΦΠΟ).
Διαβάστε την με προσοχή, και εκτυπώστε την για να την έχετε μαζί σας.
Μας αφορά όλους!
Παρασκευή, 25/03/22
Τη Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου, είναι η Παγκόσμια ημέρα των Ζώων!
Πρωτογιορτάστηκε το 1931 σε ένα συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, σαν ένας τρόπος ευαισθητοποίησης του κοινού για όσα προσφέρουν και για όσα αξίζουν οι τετράποδοι φίλοι μας.
Όσο ακόμα υπάρχουν ζώα που κακοποιούνται και θανατώνονται χωρίς έλεος, και όσο τα παραγωγικά ζώα γίνονται τροφή σε συνθήκες βασανισμού, η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων θα είναι ημέρα αφύπνισης και μετάδοσης του μηνύματος σε όλο τον κόσμο, ότι τα ζώα βρίσκονται σ’ αυτόν τον πλανήτη μαζί με τον άνθρωπο και όχι για τον άνθρωπο.
Ας γίνουμε λοιπόν η δική τους φωνή για την κατάκτηση του αναφαίρετου δικαιώματος της ζωής και της αξιοπρέπειας.
Όμορφα ακούγεται σε όλους εμάς που καθημερινά νοιαζόμαστε για όλα τα ζώα, αφού τα αισθανόμαστε σαν οικογένεια μας. Η αγάπη είναι η λέξη κλειδί που οφείλουμε να έχουμε για όλα τα διαφορετικά πλάσματα που ζουν σε αυτόν τον πλανήτη. Η καθημερινότητα των ζώων είναι περίπου σαν την δική μας. Χρειάζονται τροφή, νερό, χώρο όπου να μπορούν να ξεκουραστούν, και φυσικά ιατρική περίθαλψη.
Εμείς σαν ΑΓΑΠΗ φέτος, αφού δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τις δραστηριότητες μας στα σχολεία (πάντα πιστεύουμε ότι η ενημέρωση και εκπαίδευση των παιδιών είναι το σημαντικότερο βήμα για ένα καλύτερο αύριο), αποφασίσαμε συμβολικά να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο αρκετά μακριά μας, ο οποίος, για πολλά χρόνια χωρίς οικονομικούς πόρους, φροντίζει πολλά αδέσποτα ζώα. Συγκεντρώσαμε λοιπόν τροφές για σκύλους και γάτες, και τις στείλαμε με μεταφορική στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας -εκεί ζει ο Δημήτρης σε ένα μικρό χωριό- γιατί τα μηνύματα του μας συγκίνησαν. Τα ζώα του ήταν πολύ νηστικά και βοήθεια δεν έχει από πουθενά, δυστυχώς.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την κα. Καμάρη που προσέφερε κάποιες τροφές, και φυσικά την ακούραστη Λένα, η οποία, αφού τα συγκεντρώσαμε όλα, τα έτρεξε στην μεταφορική στο Καλοχώρι ώστε την Δευτέρα ο Δημήτρης να μπορέσει να ταΐσει τα ζώα του!
Κυριακή, 3/10/21
Τρίτη σήμερα, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, και με την ελπίδα να προχωρήσουν όλα καλά με τις λιγότερες απώλειες. Σκέφτηκα πολύ πριν αποφασίσω να καταθέσω τους προβληματισμούς μου που κυριολεκτικά με πνίγουν. Περισσότερα από 20 χρόνια αγωνίζομαι καθημερινά και προσπαθώ να βοηθήσω, να στηρίξω και να σώσω αδέσποτα που έχουν ανάγκη. Ξεκίνησα με λίγες γνώσεις, σίγουρα όμως με πολλή αγάπη, και κατάφερα, παρ’ όλες τις πίκρες και τις απογοητεύσεις, να συνεχίσω να υπάρχω και να υπηρετώ αυτό που οραματίστηκα από την αρχή, να σώσω όλα τα ζώα που έχουν ανάγκη.
Στην αρχή η φιλοζωία ήταν λέξη που την λέγαμε κρυφά, ο κόσμος απέναντι μας πολύ επιφυλακτικός, χωρίς καμία γνώση για το αντικείμενο, χωρίς περιθώρια αγάπης, κι εμείς οι λίγοι, να παλεύουμε με δικαστήρια, με καβγάδες, με απειλές. Όταν σώζαμε ένα ζώο ήταν για εμάς δώρο και ελπίδα για να συνεχίσουμε. Στην πορεία κατάλαβα ότι το όραμα μου να σώσω όλα τα ζώα ήταν ουτοπία και ότι για να γίνει πραγματικότητα έπρεπε να βρεθούνε και άλλοι πολλοί με βαθειά όμως συναισθήματα και αγωνιστικότητα και με όρεξη να παλέψουν. Είναι αλήθεια ότι ήμασταν κάποτε στη Θεσσαλονίκη περίπου δύο Σωματεία επίσημα και ήταν πολύ δύσκολο, γιατί έπρεπε να τρέχουμε όλη την ημέρα από άκρη σε άκρη, να μαζεύουμε και να περιθάλπουμε όσα ζώα μπορούσαμε. Με δυσκολία, με πάθος, και με αγάπη μεγάλη. Δεν σκεπτόμασταν όμως εμείς, ούτε τα χρήματα ούτε την κούραση.
Και ναι, έγιναν θαύματα. Σώθηκαν ζώα, υιοθετήθηκαν ζώα και σιγά σιγά άρχισαν να οργανώνονται καλύτερα οι φιλόζωοι σε κάθε Δήμο και σε κάθε γειτονιά. Άρχισαν όμως και άλλου είδους προβλήματα. Ασχολήθηκαν πολλοί άνθρωποι χωρίς να είναι καλά προετοιμασμένοι, και δημιουργήθηκαν εντάσεις και παρεξηγήσεις μεταξύ των φιλόζωων, που δεν θα έπρεπε. Ο σκοπός όλων μας πρέπει να είναι πάνω από όλα η ευζωία των ζώων και τίποτε άλλο. Η καθημερινότητα μας δυστυχώς έγινε πολύ δύσκολη. Εμείς πάντα λέμε ότι τα Φιλοζωικά δεν μπορούν να κάνουν θαύματα από μόνα τους χωρίς τη βοήθεια όλων.
Χρειάζονται εθελοντές με ψυχή, και όχι μόνο με παρουσία από τον καναπέ, για να σωθεί ένα ζώο.
Εγώ απλά θα ήθελα να σας καταθέσω μια συνηθισμένη ημέρα μου. Από νωρίς, ίσως ακόμα και από τις 7 το πρωί, χτυπά ακατάπαυστα το τηλέφωνο, μέχρι πολύ αργά το βράδυ. Νιώθω ότι οφείλω να απαντήσω, άσχετα εάν εκείνη την ώρα έχω κάποιο σοβαρό πρόβλημα, με ζώο ή προσωπικό, δικό μου.
Ειδικά αυτό το διάστημα τα περιστατικά με νεογέννητα γατάκια που χρειάζονται φροντίδα είναι πολλά και δύσκολο να αντιμετωπιστούν από λίγους ανθρώπους. Νεογέννητα γατάκια βρίσκονται στον δρόμο εξαντλημένα ή σε μηχανές αυτοκινήτων, παρατημένα, χωρίς τη μαμά τους, πεταμένα, και όλοι ζητούν βοήθεια. Πώς όμως και ποιος να βοηθήσει; Ο Δήμος φυσικά κωφεύει και παραπέμπει και αυτός στα Φιλοζωικά. Οι δημότες θέλουν τις περισσότερες φορές να αποποιηθούν των ευθυνών τους και απευθύνονται στα Φιλοζωικά ζητώντας να αναλάβουν το περιστατικό. Εμείς τους εξηγούμε ότι δεν μπορούμε δυστυχώς να αναλάβουμε, όσο και αν το θέλουμε, γιατί ίσως εκείνη την στιγμή να ταΐζουμε με μπιμπερό κάποια μωρά ή να κάνουμε περίθαλψη σε ένα άρρωστο ζώο; Τους εξηγούμε ευγενικά ότι πρέπει να προσπαθήσουν να βοηθήσουν να σωθεί το ζώο, με δικές μας συμβουλές, και ό,τι άλλο πιθανώς να χρειαστεί, γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι οργανωμένο από το κράτος. Τις περισσότερες φορές έχουμε την οργισμένη απάντηση «και ποια είναι η δουλειά σας;», «τι κάνετε;», «γιατί υπάρχει το τηλέφωνο σας γραμμένο;» και άλλα πολλά. Κι εμείς που δεν είμαστε υπάλληλοι κανενός, αλλά κάνουμε μόνο ό,τι λέει η καρδιά μας σαν εθελοντές, πρέπει να ανεχόμαστε αυτήν την ανεπίτρεπτα κακή συμπεριφορά και πρέπει να απολογούμαστε γιατί δεν μπορούμε να σώσουμε όλα τα ζώα. Αν όμως όλοι εσείς που τηλεφωνείτε ξεκινούσατε από άλλη βάση, σκεπτόμενοι ότι πρέπει να ενωθούμε και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί από το κράτος τη σωστή διαχείριση των ζώων, βάζοντας κάθε ένας φυσικά το λιθαράκι του, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα και να κάνουμε πράξη αυτά που γράφουμε στο διαδίκτυο, ότι αγαπάμε και νοιαζόμαστε για όλα τα ζώα.
Σε όλη αυτήν τη μακριά πορεία μου αυτό το διάστημα με τα ζώα γύρω μου, παρατημένα, εξαντλημένα, κουτάβια, γατάκια αλλά και ηλικιωμένα ζώα, που τα εγκαταλείπουν, έτσι απλά γιατί δεν θέλουν να ταλαιπωρηθούν κάποιοι, αισθάνομαι απέραντη λύπη και μεγάλο θυμό γιατί ήλπιζα ότι κάτι καλύτερο θα γίνει και δεν γίνεται. Προσπαθώ να διατηρήσω την αισιοδοξία μου, και να μείνω στο ξεκίνημα μου, που όταν σώζαμε ένα ζώο πετούσαμε στον ουρανό. Όμως τότε ήταν ίσως πιο αγνά τα πράγματα. Οι λίγοι φιλόζωοι δεν μας έβριζαν και προσπαθούσαν, οι περισσότεροι, να βοηθήσουν.
Κάθε φορά που δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε κάποιο περιστατικό και σκέπτομαι ότι αυτό το ζώο θα μείνει αβοήθητο και θα πεθάνει, με πιάνει απελπισία. Όμως το λέω και το εννοώ ότι σε αυτήν την φάση δεν μπορώ να αναλάβω άλλα περιστατικά, γιατί ο χρόνος δυστυχώς δεν μου φτάνει πια, για να φροντίσω αυτά που ήδη έχω. Γι’ αυτό παρακαλώ όσοι μπορείτε να βοηθήσετε, να ξεπεράσετε τον εαυτό σας και να σώσετε ένα ζώο, να το κάνετε και σίγουρα θα αισθανθείτε καλύτερα.
(αρχική ανάρτηση στη σελίδα facebook της “Αγάπης” στις 16.06.2021)
Κυριακή, 11/07/21
Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που συνέβη χθες βράδυ.
Λυπάμαι που επανέρχομαι ξανά και ξανά στο ίδιο θέμα, στο θέμα των εγκαταλελειμμένων μικρών ζώων γιατί είναι πραγματικά πολύ σημαντικό.
Όλοι μας σίγουρα έχουμε τα προβλήματα μας όμως δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεσπάμε στα ζώα που ζουν στο σπίτι μας ή στην αυλή μας. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα εμείς οι άνθρωποι να αφαιρούμε από μια μάνα, σκυλίτσα ή γατούλα, τα νεογέννητα παιδιά της και να τα πετάμε όπου να ‘ναι, για να πεθάνουν. Επίσης δεν έχουμε το δικαίωμα να αναγκάζουμε με τον τρόπο μας κάποιον άλλον να αναλάβει την ευθύνη για δικά μας ζώα, έχοντας ήσυχη τη συνείδηση μας.
Μου τηλεφώνησαν λοιπόν -πιστέψτε με, δεχόμαστε καθημερινά πάρα πολλά τέτοια τηλεφωνήματα- για να μου πουν ότι «στο πάρκο του μαθητή», κάπου στα Κωνσταντινοπολίτικα, υπάρχουν παρατημένα 4 μικρά γατάκια. Κάποια από τα τηλεφωνήματα ήταν με ευγένεια και κατανόηση για το πρόβλημα αλλά και για τη δική μας υποχρέωση ή ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν με τα αδέσποτα. Κάποια τηλεφωνήματα όμως ήταν επιθετικά και χωρίς ίχνος ευγένειας, σαν να μιλούσα σε ανθρώπους που για κάποιο λόγο ήμουν υποχρεωμένη απέναντί τους. Λυπάμαι πραγματικά γι’ αυτούς τους ανθρώπους, λυπάμαι γιατί, αντί να αναλάβουν και αυτοί την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία που ζούμε και να ζητήσουν πληροφορίες, για να λύσουμε όλοι μαζί ένα πρόβλημα σοβαρό όπως είναι το θέμα των αδέσποτων ζώων, πετάνε το μπαλάκι στην εξέδρα.
Αγαπητοί φίλοι, το θέμα των αδέσποτων μάς αφορά όλους και αν δεν βοηθήσουμε όλοι μας δεν θα λυθεί ποτέ το πρόβλημα. Αν δεν διεκδικήσουμε από τους Δήμους να εφαρμόσουν τον Νόμο, γιατί αυτοί εισπράττουν και διαχειρίζονται τα χρήματα, θα ρίχνουμε την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Και πιστέψτε με, τα φιλοζωικά Σωματεία δεν διαχειρίζονται χρήματα, δεν έχουν καμία υποχρέωση να μαζεύουν αδέσποτα από τους δρόμους και να τα παίρνουν στα σπίτια τους. Είναι εθελοντές και κάνουν ό,τι μπορούν, καθημερινά ξεπερνούν τους εαυτούς τους, αδειάζουν τις τσέπες τους και μακάρι να είχαν κάποιο αποτέλεσμα, μακάρι να έσωζαν όλα τα ταλαιπωρημένα αδέσποτα ζώα. Οπότε σταματήστε πια να μας τηλεφωνείτε και να μας απειλείτε με τον τρόπο σας.
Τηλεφωνήστε τον Δήμο σας και ζητήστε αυτά που ζητάτε από εμάς. Δηλαδή να περισυλλέξουν εγκαταλελειμμένα ζώα, να τα στειρώσουν, να τα περιθάλψουν και προπαντός, να ενημερώσουν τους Δημότες για τις υποχρεώσεις τους. Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Δυστυχώς!
Φυσικά τη μεγάλη ευθύνη την έχουν αυτοί που πετάνε τα νεογέννητα και η τιμωρία τους πρέπει να είναι μεγάλη – όμως το κάνουν κρυφά γιατί φοβούνται και ντρέπονται ίσως. Μετά όμως τι γίνεται; Ποιος θα λύσει το πρόβλημα;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα μικρά γατάκια εγκαταλείφτηκαν σε ένα πάρκο για δύο μέρες μέσα στη ζέστη και στη βροχή, έκλαιγαν και ζητούσαν βοήθεια. Η περιοχή γύρω γύρω μεγάλη. Οι φωνούλες τους σπαρακτικές και κανείς μα κανείς δεν τα λυπήθηκε. ήταν πλάσματα πού ήθελαν να ζήσουν και παρακαλούσαν γι’ αυτό. Μεγάλοι και μικροί για δύο μέρες τα προσπερνούσαν και απλά τηλεφωνούσαν το Φιλοζωικό σαν το υπεύθυνο να τα σώσει. Ντροπή! Νιώθω ντροπή. Θα μπορούσε η γειτονιά να τα αναλάβει και να τα πάνε σε κάποιο Κτηνίατρο, να τα ταΐσουν λίγο γάλα, να οργανώσουν τη σωτηρία τους κάνοντας κοινοποιήσεις στο ιντερνετ, αυτό όλοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Και φυσικά όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν και με τη βοήθεια του Φιλοζωικού όπως το πρότεινα. Όμως τα αρνήθηκαν όλα και προτίμησαν να τα αφήσουν κλεισμένα σε ένα κουτί παπουτσιών για να πεθάνουν. Εξάλλου μικρά γατάκια ήταν, τι θα γίνονταν;!!
Αυτό το παράδειγμα δίνουμε και στα παιδιά μας. Πώς θα μάθουν όμως να σέβονται τη ζωή, τη διαφορετικότητα, για να αλλάξουμε την κοινωνία μας και να την κάνουμε καλύτερη;
Πέμπτη, 20/08/20
Δυστυχώς αυτές τις μέρες που όλοι τις περνάμε με σκέψεις θολές, φόβους και ανησυχίες για το αύριο, άλλα και με αναπτυγμένη την αλληλεγγύη και την αγάπη για προσφορά όπου μπορούμε, δεν γίνεται να μην αναφερθούμε και σε κάποια περιστατικά, ελπίζω να είναι περιορισμένα, που ήρθαν στην αντίληψη μου και τα οποία δεν μας τιμούν σαν ανθρώπους.
Πριν μερικές ημέρες μου τηλεφώνησαν για μια γάτα που γέννησε κάτω από μια εξωτερική σκάλα οικοδομής. Κι επειδή, όπως μου είπαν, υπήρχε θέμα αλλεργίας έπρεπε να απομακρυνθεί άμεσα παρότι βρισκόταν ξεκάθαρα σε εξωτερικό χώρο. Προσπάθησα να τους πείσω ότι η γάτα αυτή είναι μια μανούλα που προσπαθεί σε πολύ δύσκολες συνθήκες να μεγαλώσει τα μωρά της και πρέπει να της δώσουμε λίγο χρόνο ακόμη, γιατί σίγουρα πολύ σύντομα θα τα μεταφέρει σε άλλο μέρος. Δυστυχώς την επόμενη ημέρα η γάτα είχε απομακρυνθεί, δεν γνωρίζω πώς, και τα μικρά της έμειναν μόνα μέσα στο κρύο και χωρίς φαγητό. Έγινε προσπάθεια από δική μας εθελόντρια μέχρι αργά για να πιαστεί η γάτα, χωρίς όμως επιτυχία. Σήμερα μας είπαν ότι η γάτα δήθεν πήρε τα 3 μωρά, το ένα πέθανε, και έφυγε, δεν ξέρουμε προς τα που.
Ένα άλλο, παρόμοιο περιστατικό: γέννησε μια γατούλα σε ένα μπαλκόνι, ο ιδιοκτήτης πήρε τα μικρά όσο έλειπε η μαμά τους και τα κατέβασε στα σκουπίδια. Έμειναν μόνα τους όλο το βράδυ και το πρωί βρέθηκαν και αυτά πεθαμένα.
Πριν λίγο μου τηλεφώνησαν από το Κορδελιό: γατάκια νεογέννητα πεταμένα έξω από κάδο μέσα στα χόρτα. Προφανώς τα πήραν από τη μαμά τους και τα πέταξαν χωρίς ίχνος ανθρωπιάς.
Κάθε μέρα δυστυχώς γινόμαστε δέκτες τέτοιων περιστατικών και πονάμε πραγματικά. Οι γάτες είναι μάλλον για πολλούς είδος αναλώσιμο, όπως φαίνεται και από τα προγράμματα των Δήμων, αφού οι στειρώσεις γι’ αυτές είναι πολύ περιορισμένες. Οι άνθρωποι όμως που ασχολούνται και αγαπούν και αυτά τα ζώα κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για τη σίτιση τους και προπαντός για στειρώσεις που τις περισσότερες φορές τις αντιμετωπίζουν μόνοι τους, εφ’όσον ο Δήμος δικαιολογεί ελάχιστες. Αυτήν την εποχή, το γνωρίζουμε όλοι μας, οι γάτες παρ’ όλα τα προβλήματα του κορονοϊού, ζευγαρώνουν και γεννούν. Αυτά τα ζώα στην απελπισία τους να βρουν ένα ασφαλές μέρος, για να προστατέψουν τα μικρά τους, γεννούν σε απίθανες, και πολλές φορές απαγορευμένες, τοποθεσίες, π.χ. σε ένα μπαλκόνι στον πρώτο όροφο, σε μια μεγάλη γλάστρα, σε κάποια αυλή, σε αποθήκες, σε φωταγωγούς, κάτω από αυτοκίνητα, σε υπόγεια… Όλα αυτά τα μέρη ελέγχονται από τον άνθρωπο, ο οποίος, τις περισσότερες φορές, τα θεωρεί απαγορευμένα για άλλους εκτός από το ίδιο. Οπότε, είναι σύνηθες, όταν συναντήσει κανείς ένα τέτοιο όμορφο θέαμα, όπως είναι μια μαμά γάτα που θηλάζει τα μωρά της, αντί να υποκλιθεί με σεβασμό σε αυτό το θαύμα της φύσης, να μη διστάσει να τα πετάξει, χωρίς τύψεις, κυριολεκτικά στα σκουπίδια.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να τα γράψω όλα αυτά, με την ελπίδα να ευαισθητοποιηθούν κάποιοι άνθρωποι και να μάθουν να σέβονται την διαφορετικότητα στη ζωή. Ας μην ξεχνάμε ότι δικαιώματα δεν έχουμε μόνο εμείς, αλλά και τα ζώα. Ας ελπίσουμε ότι όταν τελικά, σύντομα ελπίζω, θα βγούμε από αυτήν την κρίση, θα είμαστε καλύτεροι, από κάθε άποψη.
Δευτέρα, 13/04/20
Πριν 2 ημέρες άφησαν έξω από την περίφραξη του μικρού μας καταφυγίου ένα κλουβί δεμένο για ασφάλεια με 4 μικρά γατάκια. Πριν περίπου 15 ημέρες άφησαν δίπλα στο αυτοκίνητό μας, έξω στον δρόμο, μια κούτα με 4 μωρά γατάκια. Αυτά είναι τα τελευταία περιστατικά εγκατάλειψης γιατί και οι κούτες με κουταβάκια, πιο συχνό φαινόμενο, ήταν και είναι για εμάς μια άσχημη εμπειρία. Και αυτά τα κάνουν οι δήθεν φιλόζωοι που λένε λόγια, γράφουν στα μίντια, κατηγορούν και κρίνουν μόνο τους άλλους και όχι φυσικά τους εαυτούς τους.
Όταν ξεκινήσαμε πριν πολλά χρόνια να ασχολούμαστε με τα ζώα, δώσαμε τον όρκο μας και τον τηρήσαμε, να κάνουμε τα πάντα για την ευζωία τους, όμως με σεβασμό, με αξιοπρέπεια και με τιμιότητα, όχι μόνο απέναντι σε αυτά τα πλάσματα, αλλά και απέναντι στους συνανθρώπους μας που μας έβλεπαν με μισό μάτι τότε. Περάσαμε χρόνια δύσκολα, με δυσπιστίες, με δικαστήρια, με κακίες. Χάσαμε φίλους, μείναμε μόνοι και συνεχίσαμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά χωρίς ποτέ να σκεφτούμε πώς να φορτώσουμε το πρόβλημα ενός ζώου σε κάποιον άλλο, έχοντας έτσι ήσυχη τη συνείδηση μας.
Τα φιλοζωικά σωματεία δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι απλά εθελοντές. Δεν έχουν δυνατότητες όπως αυτά του εξωτερικού. Δεν χρηματοδοτούνται, ούτε έχουν υπαλλήλους να εργάζονται γι’αυτά. Προσπαθούν να βοηθήσουν όπου και όπως μπορούν. Αν εμείς όλοι δεν μάθουμε να εφαρμόζουμε τον Νόμο, να στειρώνουμε τα ζώα μας, αλλά και τα ζώα της γειτονιάς μας, δεν πρόκειται να λύσουμε ποτέ το πρόβλημα των αδέσποτων. Ένα φιλοζωικό δεν μπορεί, κι ας το θέλει πολύ, να αναλάβει τα κουταβάκια και τα γατάκια όλων αυτών που νομίζουν ότι τα αγαπούν και τα λυπούνται μόνο με τα λόγια. Ένας έντιμος φιλόζωος πρέπει και τον Νόμο να εφαρμόζει αλλά και να διεκδικεί από τον Δήμο του πράξεις βοήθειας για τα αδέσποτα.
Αφήνουμε την κούτα με τα κουταβάκια και τα γατάκια έξω από το φιλοζωικό για να τους αναγκάσουμε να τα αναλάβουν, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν θα τα αφήσουν αβοήθητα και φεύγουμε πιστεύοντας ότι έχουμε κάνει το σωστό.
Αν ο καθένας μας δεν αναλάβει σοβαρά τις ευθύνες του, δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να λυθεί το σοβαρό θέμα των αδέσποτων. Και εμείς τα φιλοζωικά θα συνεχίζουμε να δουλεύουμε ατελείωτες ώρες και να πληρώνουμε με δικά μας χρήματα όλα τα τεράστια έξοδα που αφορούν τα ζώα. Αυτό θέλουμε λοιπόν να συμβαίνει: Αυτό όμως είναι μια αρρωστημένη νοοτροπία η οποία σίγουρα δεν μας τιμά σαν κοινωνία.
Σάββατο, 23/11/19
Την Τρίτη 8 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η μεγάλη εκδήλωση για την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών «Τέλος στα Κλουβιά» στην πλατεία Schuman στις Βρυξέλλες και στο χώρο μεταξύ των κτηρίων του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Παρά τη βροχή, συμμετείχε πολύς κόσμος, εκπρόσωποι οργανώσεων, ευρωβουλευτές, εκπρόσωποι από την Κομισιόν, κ.α.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Στο σύνολο συγκεντρώθηκαν 1,617,405 υπογραφές και ξεπεράσαμε τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό σε 21 Κράτη Μέλη, αριθμός ρεκόρ όσο αφορά τις χώρες.
Οι υπογραφές, έντυπες και ηλεκτρονικές θα παραδοθούν στις αρμόδιες αρχές των χωρών της ΕΕ για να επικυρώσουν τους αριθμούς ανά χώρα. Μετά θα δοθούν επίσημα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Από την πλευρά της η Compassion in World Farming, από εδώ και στο εξής, προχωρά στην άσκηση πολιτικής πίεσης στα Ευρωπαϊκά όργανα και στα Κράτη Μέλη.
Τέλος, θα θέλαμε σαν ΑΓΑΠΗ να ευχαριστήσουμε θερμά όλους εσάς που υπογράψατε γι’αυτήν την εκστρατεία και υποστηρίξατε την προσπάθεια για ένα ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ στην Ευρωπαϊκή Ένωση!
Τετάρτη, 13/11/19
Προηγούμενα Posts
