Αρχεία Σεπτεμβρίου, 2013
Η Ιωάννα κι εγώ ήμασταν πολύ χαρούμενες όταν επιστρέφαμε πρωί πρωί από το αεροδρόμιο – είχε φύγει η Αρχόντισσα, η γατούλα που μας συγκίνησε με την ιστορία της, για το καινούριο της σπίτι και τη ζεστή αγκαλιά της Μαριάννας, που την υιοθέτησε με πολλή αγάπη.
Στην επιστροφή όμως μας περίμενε μια έκπληξη. Δύο μωρά μωρά γατουλίνια στη μέση του δρόμου, στη μέση του πουθενά. Τί να κάνεις; πώς να τα αφήσεις στο έλεος;
Κι έτσι βρεθήκαμε με δύο, και σε λίγο, με τρία κοριτσάκια, πανέμορφα, όλο τσαχπινιά και χάρη. Τρώνε και παίζουν ασταμάτητα. Θέλουν χάδια και αγάπη.
Εμείς τα σώσαμε, ποιός άραγε θα ανοίξει την αγκαλιά του για να τα ζεστάνει;
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6977951694
Δευτέρα, 30/09/13
Πολλές φορές αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ για όλα τα ζώα που καθημερινά χάνονται, σχεδόν αβοήθητα, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα να το σταματήσω.
Η ημέρα για όλους εμάς που δραστηριοποιούμαστε σε ένα φιλοζωικό Σωματείο είναι πολύ δύσκολη. Εάν το τηλέφωνο είναι ανοιχτό, γιατί έτσι πρέπει, οι κλήσεις για βοήθεια είναι αμέτρητες. Μας ζητούν από το πιο απλά μέχρι τα πιο δύσκολα πράγματα.
Δεν ξέρω πόσοι πραγματικά είναι σε απόγνωση λόγω οικονομικής κρίσης ή απλά βαρέθηκαν να ζούνε με ένα ζώο στο σπίτι. Η δικαιολογία για τους περισσότερους είναι ότι ταξιδεύουν στο εξωτερικό και δεν μπορούν να πάρουν το ζώο μαζί τους και φυσικά φεύγουν «αύριο». Δεν προλαβαίνουν και δεν θέλουν να το αφήσουν στο δρόμο και ζητούν να το πάρεις εσύ. Όταν ρωτάς γιατί δεν φρόντισαν νωρίτερα τι θα κάνουν για ένα ζώο με το οποίο ζούσαν μαζί τόσα χρόνια, η απάντηση είναι πάντα η ίδια «φεύγω ξαφνικά, δεν πρόλαβα».
Άλλοι πάλι ανακαλύπτουν προβλήματα υγείας ή αλλεργίας και δεν μπορούν να κρατήσουν το ζώο που βρήκαν εγκαταλελειμμένο, σκυλάκι ή γατάκι, και θέλουν άρον-άρον να αποποιηθούν των ευθυνών τους.
Η ίδια ανευθυνότητα όμως και για ζώα άρρωστα που κυκλοφορούν στο δρόμο, ή για ζώα παγιδευμένα – κάνουν προσπάθειες απεγκλωβισμού και μετά τα αφήνουν να πεθάνουν, γιατί δεν διαθέτουν λίγο από τον χρόνο τους να τα μεταφέρουν σε έναν κτηνίατρο.
Και για όλα αυτά τα περιστατικά είμαστε αποδέκτες, φυσικά, εμείς, από τα Φιλοζωικά Σωματεία.
Ίσως να μη γνωρίζουν ότι είμαστε «εθελοντές» και όχι υπάλληλοι, ότι ίσως δεν έχουμε μεταφορικό μέσο εκείνη τι στιγμή, και το πιο σημαντικό ότι δεν υπάρχουν χρήματα για να αναλάβουμε όλα αυτά τα καθημερινά περιστατικά. Πολλές φορές θυμώνουν, απαιτούν να αναλάβουμε το περιστατικό, φωνάζοντας και απειλώντας.
Από την εμπειρία μας όλα αυτά τα χρόνια, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πολλά από αυτά τα ζώα θα μείνουν αβοήθητα και ίσως πεθάνουν. Η στεναχώρια μας είναι μεγάλη, γιατί όταν, πριν περίπου 15 χρόνια, ξεκινήσαμε σαν Σωματείο τη φροντίδα των ζώων, ονειρευτήκαμε ότι θα τα σώσουμε όλα, κι ότι κανένα, μα κανένα δεν θα αφήναμε αβοήθητο.
Η ζωή όμως μας διέψευσε, και παρ’όλες τις προσπάθειες, τη σωματική και την ψυχική καταπόνηση, δεν μπορέσαμε να κάνουμε το όνειρο, πραγματικότητα. Καταφέραμε όμως να σώσουμε πολλά, μα πολλά ζώα, σε όλη μας την διαδρομή. Δεν τα σώσαμε όλα, το ομολογώ, παρ’όλα αυτά όμως, συνεχίζουμε να προσπαθούμε με τα λιγοστά μέσα που μας απέμειναν.
Οι φιλόζωοι έγιναν περισσότεροι, αλλά λίγοι είναι αυτοί που κάνουν πράξεις και δεν λένε μόνο λόγια.
Επιθυμία μας, πάντα, είναι να στήσουμε ένα δίκτυο εθελοντών για να τρέχει πάντα κάποιος εκεί που ένα αδέσποτο χρειάζεται βοήθεια, σε οποιοδήποτε σημείο της πόλης μας κι αν είναι. Όμως ο εθελοντισμός χρειάζεται θυσίες, αυταπάρνηση και δύναμη.
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να βρεθούν πρώτα οικονομικοί πόροι, οι οποίοι θα επιτρέπουν εμάς τους εθελοντές να μπορούμε να πληρώσουμε τον κτηνίατρο, όταν περισυλλέξουμε ένα άρρωστο ή τραυματισμένο ζώο. Στη συνέχεια, αυτό που μας κάνει σκεπτικούς είναι τι θα απογίνει το ζώο μετά την αποθεραπεία του. Ποιός θα το φιλοξενήσει και ποιός θα το υιοθετήσει;
Επομένως το δίκτυο των εθελοντών πρέπει να δραστηριοποιηθεί και σε αυτούς τους τομείς. Η προσπάθεια να βρεθούν οικονομικοί πόροι, και σπίτια φιλοξενίας ή υιοθεσίας είναι το ζητούμενο. Αντί λοιπόν να καθόμαστε πίσω από τις οθόνες μας και να κρίνουμε με μεγάλη ευκολία το ένα και το άλλο, ας σκεφθούμε όλοι εμείς που αγαπάμε τα ζώα, τρόπους ώστε να βρεθούν λύσεις γι’αυτά τα σοβαρά ζητήματα – είναι σίγουρο ότι θα πετύχουμε περισσότερα για τα ζώα μας μόνο όταν συνεργαστούμε.
Παρασκευή, 27/09/13
Ο Νικήτας είναι ένα πανέμορφο λυκόσκυλο που ψάχνει για ένα μόνιμο σπίτι/οικογένεια που θα τον αγαπήσει…
Η προηγούμενη «φιλόζωη» οικογένεια τον παράτησε στη παραλία της Άγιας Τριάδας (Ανατολική Θεσσαλονίκη) το καλοκαίρι. Μην μαθημένος να ζητιανεύει για το φαγάκι και το νεράκι του, τριγύρναγε όλο το χωριό πάνω κάτω για να περιμένει να του δώσουνε κάτι να φάει…
Αρκετά φοβισμένος προσπάθησε να γίνει μέλος σε κάποια αγέλη, αλλά τον περισσότερο καιρό έμενε μοναχούλης στους δρόμους. Χτες το βράδυ καταφέραμε επιτέλους να τον βάλουμε στο αυτοκίνητο και τώρα τον φιλοξενεί ένας καλός μας φίλος προσωρινά.
Είναι περίπου 2 χρονών. Δείχνει να τα πάει καλά με άλλα σκυλιά. Τώρα πρέπει σιγά σιγά να ξαναποκτήσει την εμπιστοσύνη προς τους ανθρώπους. Ελπίζουμε ότι θα βρεθεί κάποιος σύντομα που θα του προσφέρει μια ζωή με αξιοπρέπεια και στοργή.
Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με το κινητό 6983387316 (Λεονή).
Παρασκευή, 20/09/13
Τρίτη, 17/09/13
Μήνες πριν, πήραμε την πρόσκληση από το σωματείο Tierhilfe Griechenland e.V., να παραβρεθούμε για δεύτερη φορά στη συνάντηση που διοργανώνεται για αδέσποτα σκυλιά της Ελλάδας, τα οποία υιοθετούνται από οικογένειες της Γερμανίας.
Ήταν μεγάλη τιμή για εμάς αυτό, και φυσικά χαρά μας μεγάλη, γιατί το να συναντάς ζώα που έχεις μεγαλώσει, έχεις βοηθήσει να ξεπεράσουν προβλήματα υγείας και έχεις αγαπήσει πολύ, έκανε το ταξίδι μας να γίνει πραγματικά ιδιαίτερο.
Πετάξαμε με το αεροπλάνο σε ένα Βερολίνο καταπράσινο και ευτυχώς ηλιόλουστο.
Την πρώτη ημέρα συναντήσαμε τον γίγαντα Rex, τον δικό μας Rex, που πέρσι τέτοιο καιρό ταξίδευσε και αυτός στα οκτώ του χρόνια και βρήκε πραγματικά την ευτυχία του. Η οικογένεια που τον υιοθέτησε τον λατρεύει, μέχρι και ράμπα του αγόρασε να ανεβαίνει μόνος του στο αυτοκίνητο για τις βόλτες του. Φυσικά μας συγκίνησε η αγάπη του. Δεν μας ξέχασε, ήρθε κοντά μας και μας έδειξε με τον δικό του τρόπο την ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που του δώσαμε.
Την άλλη μέρα ταξιδεύσαμε περίπου 300 χιλιόμετρα μακριά σε ένα πανέμορφο και καταπράσινο μέρος όπου έγινε η γιορτή της συνάντησης. Χαρούμενα πρόσωπα, άνθρωποι με καλή διάθεση και σκυλιά πολλά, μεγάλα – μικρά, που έτρεχαν ασταμάτητα και έρχονταν κοντά μας για να δεχτούν χάδια και αγκαλιές, μας παρέσυραν σε μια γιορτή που κράτησε πολλές πολλές ώρες. Και κάτι εξαιρετικό! Τα δικά μας σκυλιά μας αναγνώρισαν αμέσως, δεν μας ξέχασαν και συνεχίζουν να μας έχουν στο μυαλό αλλά και στην καρδιά τους.
Πώς να μη συγκινηθείς όταν βλέπεις και ζεις την ευτυχία αυτών των ζώων, των αδέσποτων, που εδώ στην Ελλάδα δεν θα είχαν καμία τύχη και ίσως δεν θα ζούσαν τώρα; Και φυσικά πώς να μην πεις ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που βοήθησαν και βοηθούν τα αδέσποτα ζώα από την Ελλάδα με χίλιους τρόπους;
Εκεί συναντήσαμε την Άννα μας, που μας αγκάλιαζε συνέχεια. Τον Φοίβο, που εδώ και τρία χρόνια ζει μαζί με την Μαίρη, μια άλλη σκυλίτσα, σε μία οικογένεια που τα λατρεύει και τα δύο. Μας συγκίνησε πολύ και η Ζαΐρα μας, το μικρό, σχεδόν τυφλό κουταβάκι, που είχε μια πολύ άσχημη ιστορία. Η μαμά της, μια όμορφη νεαρή κοπέλα, την λατρεύει. Εκεί ήταν και η Λίζα μας, καινούργια στην νέα της πατρίδα, παρατηρούσε γύρω της με περιέργεια και χαιρόταν την παρέα με τα άλλα σκυλάκια.
Θα θέλαμε να τα δούμε όλα, όμως οι αποστάσεις είναι τόσο μεγάλες που ήταν πολύ δύσκολο να έρθουν όλοι στην συνάντηση. Μιλήσαμε όμως με αρκετούς που υιοθέτησαν δικά μας σκυλάκια και μάθαμε τα καλά τους νέα.
Όλα όμως τα ζώα που βρέθηκαν εκεί, ήταν από την Ελλάδα, ήταν χαρούμενα, πραγματικά ευτυχισμένα, και αυτό ήταν για εμάς το μεγαλύτερο δώρο. Το ταξίδι αυτό ήταν ιδιαίτερο, γιατί μας έδωσε μεγάλη χαρά και μας έμαθε πολλά πράγματα.
Στους δρόμους δεν βλέπεις κανένα αδέσποτο. Οι άνθρωποι εκεί, όχι ότι είναι καλύτεροι από εμάς, απλά εφαρμόζουν τον Νόμο. Υπάρχουν και εκεί περιπτώσεις κακοποίησης, εγκατάλειψης, ή και φόλας, ακόμη όμως είναι ελάχιστες, και η τιμωρία είναι πολύ αυστηρή. Η πολιτεία επεμβαίνει όταν ένα ζώο κυκλοφορεί χαμένο ή εγκαταλελειμμένο, το περισυλλέγει και άμεσα ειδοποιεί τους ιδιοκτήτες του, οι οποίοι πληρώνουν το πρόστιμο. Υπάρχουν καταφύγια τα οποία λειτουργούν άψογα, όπως το καταφύγιο του Βερολίνου, που επισκεφθήκαμε, το μεγαλύτερο της Ευρώπης με περίπου 300 σκυλιά, 600 γάτες, κουνελάκια, άλογα, πουλιά, και το οποίο κυριολεκτικά μας άφησε άφωνους για τις εγκαταστάσεις και την άριστη λειτουργία του.
Επιστρέψαμε έχοντας μέσα στην καρδιά μας όλες τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε εκεί μαζί με καλούς φίλους και τα αγαπημένα μας ζώα, κάνοντας την ευχή να μπορέσουμε κάποτε και εμείς εδώ, να κυκλοφορούμε στις πόλεις και στα χωριά μας, χωρίς πονεμένα αδέσποτα στους δρόμους, και περισσότερα σπίτια, τα οποία θα αγκαλιάσουν αυτά τα ζώα.
Δευτέρα, 16/09/13
Πέμπτη, 12/09/13
Επειδή αυτό που έχει συμβεί στο Νοσοκομείο Παπανικολάου μας γεμίζει αγανάκτηση και ντροπή, κι επειδή αισθάνομαι πραγματικά ευθύνη σαν φιλόζωος γιατί δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα που γίνονται καθημερινά και εμείς απλά τα παρακολουθούμε, θέλω να καταγγείλω, στη μνήμη των 13 αδικοχαμένων ζώων, ότι η ευθύνη των Δήμων και του ΣΥΠΠΑΖΑΘ είναι μεγάλη.
Όταν πριν περίπου τρία χρόνια μια ομάδα φιλόζωων επισκεφθήκαμε τον τότε διοικητή του Νοσοκομείου κ. Καλτσίδη και συζητήσαμε το θέμα των αδέσποτων μέσα στο Νοσοκομείο, συμφωνήσαμε να στειρωθούν τα υπάρχοντα σκυλιά, τότε ήταν περίπου 15-18, και να περιοριστούν στον πίσω χώρο που είναι το δάσος, αφού η περίφραξη επιτρέπει, έτσι κι αλλιώς, την πρόσβαση των αδέσποτων στο Νοσοκομείο. Ο Διοικητής κατάλαβε ότι και αυτά να έφευγαν, θα έμπαιναν καινούργια, όποτε η λύση είναι μόνο η στείρωση.
Εμείς σαν εθελοντές προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε στην περισυλλογή, εφ’ όσον το ΣΥΠΠΑΖΑΘ, στη δικαιοδοσία του οποίου ήταν το Νοσοκομείο, θα ξεκινούσε άμεσα στειρώσεις.
Αυτό όμως δυστυχώς δεν έγινε – ήταν μόνο ένα όνειρο και μια ελπίδα για να σώσουμε τα ζώα. Μετά, πια, η τύχη τους ήταν προδιαγεγραμμένη. Ξαναπροσπαθήσαμε και πριν ένα χρόνο, όμως πάλι το ΣΥΠΠΑΖΑΘ απουσίαζε…
Τώρα τελευταία σώσαμε επτά κουταβάκια από το Νοσοκομείο, που φιλοξενούνται, ευτυχώς, και προωθούνται για υιοθεσία. Το μόνο που πετύχαμε.
Το ποιος έδωσε ή δίνει τις εντολές για να αφανιστούν έτσι ζωντανά πλάσματα, χωρίς να φταίνε σε τίποτε, μας ξεπερνά. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα αναλάβει τις ευθύνες του.
Εμείς όλοι απλά γνωρίζουμε ότι αυτοί που δεν συμπαθούν τα ζώα, πάντα βρίσκουν τρόπους να τα εξοντώσουν – εξ’άλλου οι κολάσιμες πράξεις γίνονται μόνο στο σκοτάδι.
Να μη σταματήσουμε λοιπόν να διεκδικούμε τα δικαιώματα των ζώων, όλοι μας, με κάθε τρόπο. Το οφείλουμε σ’αυτά τα αθώα πλάσματα που χωρίς λόγο έχασαν τη ζωή τους από εμάς τους πολιτισμένους ανθρώπους.
Τρίτη, 10/09/13
Ο Rusty είναι 2 χρονών εμβολιασμένος και υγιέστατος!
Είχε βρεθεί στα σκουπίδια και καταφέραμε να τον μεγαλώσουμε, λόγω συγκυριών μετακομίσαμε και το περιβάλλον δεν μας επιτρέπει να τον κρατήσουμε. Είναι κοινωνικός, παιχνιδιάρης, αγαπάει τα παιδιά και λατρεύει τα χάδια! Είναι πολύ συντροφικό σκυλί και εξαιρετικός φύλακας.
Παρακαλώ βοηθήστε να βρει ένα σπίτι που να τον φροντίζουν και να τον αγαπάνε! Για περισσότερες πληροφορίες στο 6971 879 177.
Σάββατο, 7/09/13
Η σκυλίτσα της Λητής γέννησε! Μόνο αυτό το σκυλάκι φαίνεται να έχει επιζήσει. Είναι κοριτσακι!!
Εμείς ταίζουμε τη μαμά και σκεφτόμαστε μόλις απογαλακτιστεί το μωρό να την στειρώσουμε και να την ξαναφήσουμε στο δρόμο.
Αρχικά είναι πολύ σημαντικό να βρούμε ένα καλό σπίτι για τη μικρή. Αν ενδιαφέρεστε να την υιοθετήσετε, επικοινωνήστε μαζί μας στον αριθμό 6975908317.
Τρίτη, 3/09/13
