Τον τελευταίο καιρό είχαμε πολλά τηλεφωνήματα σχετικά με έναν γάτο σε πολύ άσχημη κατάσταση που κυκλοφορούσε κοντά στο Πέτρινο, στην Πολυτεχνείου γενικά. Έγιναν αρκετές προσπάθειες να τον βρούμε. Ήταν δύσκολο, μάλλον κρύβονταν και όταν εμφανίζονταν δεν καταφέρναμε να τον περισυλλέξουμε.
Πριν δύο ημέρες όμως η Ελένη, η οποία είχε βάλει στόχο να τον βρει, τον εντόπισε και κατάφερε να τον πιάσει. Τώρα βρίσκεται στο κτηνιατρείο του κ. Ουζούνογλου που συνεργάζεται με τον Δήμο Πυλαίας – Χορτιάτη, και ελπίζουμε ότι θα του δοθεί όλη η βοήθεια που τόσο καιρό θέλαμε να του προσφέρουμε. Έχει πολλά προβλήματα υγείας. Ξεκίνησαν θεραπείες και το ενθαρρυντικό είναι ότι τρώει με μεγάλη όρεξη.
Ελπίζουμε ότι σύντομα θα έχουμε περισσότερες πληροφορίες.
Στην Ελένη πολλά Μπράβο!!
Τετάρτη, 26/08/20
Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που συνέβη χθες βράδυ.
Λυπάμαι που επανέρχομαι ξανά και ξανά στο ίδιο θέμα, στο θέμα των εγκαταλελειμμένων μικρών ζώων γιατί είναι πραγματικά πολύ σημαντικό.
Όλοι μας σίγουρα έχουμε τα προβλήματα μας όμως δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεσπάμε στα ζώα που ζουν στο σπίτι μας ή στην αυλή μας. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα εμείς οι άνθρωποι να αφαιρούμε από μια μάνα, σκυλίτσα ή γατούλα, τα νεογέννητα παιδιά της και να τα πετάμε όπου να ‘ναι, για να πεθάνουν. Επίσης δεν έχουμε το δικαίωμα να αναγκάζουμε με τον τρόπο μας κάποιον άλλον να αναλάβει την ευθύνη για δικά μας ζώα, έχοντας ήσυχη τη συνείδηση μας.
Μου τηλεφώνησαν λοιπόν -πιστέψτε με, δεχόμαστε καθημερινά πάρα πολλά τέτοια τηλεφωνήματα- για να μου πουν ότι «στο πάρκο του μαθητή», κάπου στα Κωνσταντινοπολίτικα, υπάρχουν παρατημένα 4 μικρά γατάκια. Κάποια από τα τηλεφωνήματα ήταν με ευγένεια και κατανόηση για το πρόβλημα αλλά και για τη δική μας υποχρέωση ή ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν με τα αδέσποτα. Κάποια τηλεφωνήματα όμως ήταν επιθετικά και χωρίς ίχνος ευγένειας, σαν να μιλούσα σε ανθρώπους που για κάποιο λόγο ήμουν υποχρεωμένη απέναντί τους. Λυπάμαι πραγματικά γι’ αυτούς τους ανθρώπους, λυπάμαι γιατί, αντί να αναλάβουν και αυτοί την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία που ζούμε και να ζητήσουν πληροφορίες, για να λύσουμε όλοι μαζί ένα πρόβλημα σοβαρό όπως είναι το θέμα των αδέσποτων ζώων, πετάνε το μπαλάκι στην εξέδρα.
Αγαπητοί φίλοι, το θέμα των αδέσποτων μάς αφορά όλους και αν δεν βοηθήσουμε όλοι μας δεν θα λυθεί ποτέ το πρόβλημα. Αν δεν διεκδικήσουμε από τους Δήμους να εφαρμόσουν τον Νόμο, γιατί αυτοί εισπράττουν και διαχειρίζονται τα χρήματα, θα ρίχνουμε την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Και πιστέψτε με, τα φιλοζωικά Σωματεία δεν διαχειρίζονται χρήματα, δεν έχουν καμία υποχρέωση να μαζεύουν αδέσποτα από τους δρόμους και να τα παίρνουν στα σπίτια τους. Είναι εθελοντές και κάνουν ό,τι μπορούν, καθημερινά ξεπερνούν τους εαυτούς τους, αδειάζουν τις τσέπες τους και μακάρι να είχαν κάποιο αποτέλεσμα, μακάρι να έσωζαν όλα τα ταλαιπωρημένα αδέσποτα ζώα. Οπότε σταματήστε πια να μας τηλεφωνείτε και να μας απειλείτε με τον τρόπο σας.
Τηλεφωνήστε τον Δήμο σας και ζητήστε αυτά που ζητάτε από εμάς. Δηλαδή να περισυλλέξουν εγκαταλελειμμένα ζώα, να τα στειρώσουν, να τα περιθάλψουν και προπαντός, να ενημερώσουν τους Δημότες για τις υποχρεώσεις τους. Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Δυστυχώς!
Φυσικά τη μεγάλη ευθύνη την έχουν αυτοί που πετάνε τα νεογέννητα και η τιμωρία τους πρέπει να είναι μεγάλη – όμως το κάνουν κρυφά γιατί φοβούνται και ντρέπονται ίσως. Μετά όμως τι γίνεται; Ποιος θα λύσει το πρόβλημα;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα μικρά γατάκια εγκαταλείφτηκαν σε ένα πάρκο για δύο μέρες μέσα στη ζέστη και στη βροχή, έκλαιγαν και ζητούσαν βοήθεια. Η περιοχή γύρω γύρω μεγάλη. Οι φωνούλες τους σπαρακτικές και κανείς μα κανείς δεν τα λυπήθηκε. ήταν πλάσματα πού ήθελαν να ζήσουν και παρακαλούσαν γι’ αυτό. Μεγάλοι και μικροί για δύο μέρες τα προσπερνούσαν και απλά τηλεφωνούσαν το Φιλοζωικό σαν το υπεύθυνο να τα σώσει. Ντροπή! Νιώθω ντροπή. Θα μπορούσε η γειτονιά να τα αναλάβει και να τα πάνε σε κάποιο Κτηνίατρο, να τα ταΐσουν λίγο γάλα, να οργανώσουν τη σωτηρία τους κάνοντας κοινοποιήσεις στο ιντερνετ, αυτό όλοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Και φυσικά όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν και με τη βοήθεια του Φιλοζωικού όπως το πρότεινα. Όμως τα αρνήθηκαν όλα και προτίμησαν να τα αφήσουν κλεισμένα σε ένα κουτί παπουτσιών για να πεθάνουν. Εξάλλου μικρά γατάκια ήταν, τι θα γίνονταν;!!
Αυτό το παράδειγμα δίνουμε και στα παιδιά μας. Πώς θα μάθουν όμως να σέβονται τη ζωή, τη διαφορετικότητα, για να αλλάξουμε την κοινωνία μας και να την κάνουμε καλύτερη;
Πέμπτη, 20/08/20
