Οι φιλόζωοι και τα Φιλοζωικά
Κυριακή, 11/07/21
Τρίτη σήμερα, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, και με την ελπίδα να προχωρήσουν όλα καλά με τις λιγότερες απώλειες. Σκέφτηκα πολύ πριν αποφασίσω να καταθέσω τους προβληματισμούς μου που κυριολεκτικά με πνίγουν. Περισσότερα από 20 χρόνια αγωνίζομαι καθημερινά και προσπαθώ να βοηθήσω, να στηρίξω και να σώσω αδέσποτα που έχουν ανάγκη. Ξεκίνησα με λίγες γνώσεις, σίγουρα όμως με πολλή αγάπη, και κατάφερα, παρ’ όλες τις πίκρες και τις απογοητεύσεις, να συνεχίσω να υπάρχω και να υπηρετώ αυτό που οραματίστηκα από την αρχή, να σώσω όλα τα ζώα που έχουν ανάγκη.
Στην αρχή η φιλοζωία ήταν λέξη που την λέγαμε κρυφά, ο κόσμος απέναντι μας πολύ επιφυλακτικός, χωρίς καμία γνώση για το αντικείμενο, χωρίς περιθώρια αγάπης, κι εμείς οι λίγοι, να παλεύουμε με δικαστήρια, με καβγάδες, με απειλές. Όταν σώζαμε ένα ζώο ήταν για εμάς δώρο και ελπίδα για να συνεχίσουμε. Στην πορεία κατάλαβα ότι το όραμα μου να σώσω όλα τα ζώα ήταν ουτοπία και ότι για να γίνει πραγματικότητα έπρεπε να βρεθούνε και άλλοι πολλοί με βαθειά όμως συναισθήματα και αγωνιστικότητα και με όρεξη να παλέψουν. Είναι αλήθεια ότι ήμασταν κάποτε στη Θεσσαλονίκη περίπου δύο Σωματεία επίσημα και ήταν πολύ δύσκολο, γιατί έπρεπε να τρέχουμε όλη την ημέρα από άκρη σε άκρη, να μαζεύουμε και να περιθάλπουμε όσα ζώα μπορούσαμε. Με δυσκολία, με πάθος, και με αγάπη μεγάλη. Δεν σκεπτόμασταν όμως εμείς, ούτε τα χρήματα ούτε την κούραση.
Και ναι, έγιναν θαύματα. Σώθηκαν ζώα, υιοθετήθηκαν ζώα και σιγά σιγά άρχισαν να οργανώνονται καλύτερα οι φιλόζωοι σε κάθε Δήμο και σε κάθε γειτονιά. Άρχισαν όμως και άλλου είδους προβλήματα. Ασχολήθηκαν πολλοί άνθρωποι χωρίς να είναι καλά προετοιμασμένοι, και δημιουργήθηκαν εντάσεις και παρεξηγήσεις μεταξύ των φιλόζωων, που δεν θα έπρεπε. Ο σκοπός όλων μας πρέπει να είναι πάνω από όλα η ευζωία των ζώων και τίποτε άλλο. Η καθημερινότητα μας δυστυχώς έγινε πολύ δύσκολη. Εμείς πάντα λέμε ότι τα Φιλοζωικά δεν μπορούν να κάνουν θαύματα από μόνα τους χωρίς τη βοήθεια όλων.
Χρειάζονται εθελοντές με ψυχή, και όχι μόνο με παρουσία από τον καναπέ, για να σωθεί ένα ζώο.
Εγώ απλά θα ήθελα να σας καταθέσω μια συνηθισμένη ημέρα μου. Από νωρίς, ίσως ακόμα και από τις 7 το πρωί, χτυπά ακατάπαυστα το τηλέφωνο, μέχρι πολύ αργά το βράδυ. Νιώθω ότι οφείλω να απαντήσω, άσχετα εάν εκείνη την ώρα έχω κάποιο σοβαρό πρόβλημα, με ζώο ή προσωπικό, δικό μου.
Ειδικά αυτό το διάστημα τα περιστατικά με νεογέννητα γατάκια που χρειάζονται φροντίδα είναι πολλά και δύσκολο να αντιμετωπιστούν από λίγους ανθρώπους. Νεογέννητα γατάκια βρίσκονται στον δρόμο εξαντλημένα ή σε μηχανές αυτοκινήτων, παρατημένα, χωρίς τη μαμά τους, πεταμένα, και όλοι ζητούν βοήθεια. Πώς όμως και ποιος να βοηθήσει; Ο Δήμος φυσικά κωφεύει και παραπέμπει και αυτός στα Φιλοζωικά. Οι δημότες θέλουν τις περισσότερες φορές να αποποιηθούν των ευθυνών τους και απευθύνονται στα Φιλοζωικά ζητώντας να αναλάβουν το περιστατικό. Εμείς τους εξηγούμε ότι δεν μπορούμε δυστυχώς να αναλάβουμε, όσο και αν το θέλουμε, γιατί ίσως εκείνη την στιγμή να ταΐζουμε με μπιμπερό κάποια μωρά ή να κάνουμε περίθαλψη σε ένα άρρωστο ζώο; Τους εξηγούμε ευγενικά ότι πρέπει να προσπαθήσουν να βοηθήσουν να σωθεί το ζώο, με δικές μας συμβουλές, και ό,τι άλλο πιθανώς να χρειαστεί, γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι οργανωμένο από το κράτος. Τις περισσότερες φορές έχουμε την οργισμένη απάντηση «και ποια είναι η δουλειά σας;», «τι κάνετε;», «γιατί υπάρχει το τηλέφωνο σας γραμμένο;» και άλλα πολλά. Κι εμείς που δεν είμαστε υπάλληλοι κανενός, αλλά κάνουμε μόνο ό,τι λέει η καρδιά μας σαν εθελοντές, πρέπει να ανεχόμαστε αυτήν την ανεπίτρεπτα κακή συμπεριφορά και πρέπει να απολογούμαστε γιατί δεν μπορούμε να σώσουμε όλα τα ζώα. Αν όμως όλοι εσείς που τηλεφωνείτε ξεκινούσατε από άλλη βάση, σκεπτόμενοι ότι πρέπει να ενωθούμε και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί από το κράτος τη σωστή διαχείριση των ζώων, βάζοντας κάθε ένας φυσικά το λιθαράκι του, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα και να κάνουμε πράξη αυτά που γράφουμε στο διαδίκτυο, ότι αγαπάμε και νοιαζόμαστε για όλα τα ζώα.
Σε όλη αυτήν τη μακριά πορεία μου αυτό το διάστημα με τα ζώα γύρω μου, παρατημένα, εξαντλημένα, κουτάβια, γατάκια αλλά και ηλικιωμένα ζώα, που τα εγκαταλείπουν, έτσι απλά γιατί δεν θέλουν να ταλαιπωρηθούν κάποιοι, αισθάνομαι απέραντη λύπη και μεγάλο θυμό γιατί ήλπιζα ότι κάτι καλύτερο θα γίνει και δεν γίνεται. Προσπαθώ να διατηρήσω την αισιοδοξία μου, και να μείνω στο ξεκίνημα μου, που όταν σώζαμε ένα ζώο πετούσαμε στον ουρανό. Όμως τότε ήταν ίσως πιο αγνά τα πράγματα. Οι λίγοι φιλόζωοι δεν μας έβριζαν και προσπαθούσαν, οι περισσότεροι, να βοηθήσουν.
Κάθε φορά που δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε κάποιο περιστατικό και σκέπτομαι ότι αυτό το ζώο θα μείνει αβοήθητο και θα πεθάνει, με πιάνει απελπισία. Όμως το λέω και το εννοώ ότι σε αυτήν την φάση δεν μπορώ να αναλάβω άλλα περιστατικά, γιατί ο χρόνος δυστυχώς δεν μου φτάνει πια, για να φροντίσω αυτά που ήδη έχω. Γι’ αυτό παρακαλώ όσοι μπορείτε να βοηθήσετε, να ξεπεράσετε τον εαυτό σας και να σώσετε ένα ζώο, να το κάνετε και σίγουρα θα αισθανθείτε καλύτερα.
(αρχική ανάρτηση στη σελίδα facebook της “Αγάπης” στις 16.06.2021)
