ΨΥΧΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΖΑΜΙΑ….. από τον Έκτορα Ιωάννου
Πριν μερικές ημέρες πήγαμε στην παρουσίαση του βιβλίου του Έκτορα Ιωάννου, “Και τα σκυλιά τρελάθηκαν”, και πραγματικά γοητευτήκαμε από την ευαισθησία του συγγραφέα.
Το βιβλίο είναι φυσικά για μικρούς και μεγάλους, διαβάζεται με μία ανάσα, και μας γεμίζει με όμορφα συναισθήματα.
Το συστήνουμε ανεπιφύλακτα σε όλους!
Απλά σας παραθέτουμε την εισαγωγή από την παρουσίαση του βιβλίου. Έχει πολύ ενδιαφέρον.
“Απ’ το συγκεκριμένο μέρος της Θεσσαλονίκης, περνάω καθημερινά Δεν έτυχε όμως ποτέ να δώσω την απαραίτητη προσοχή, μια και συνήθως είναι πρωί και πηγαίνω βιαστικός στη δουλειά μου. Πριν τρία βράδια, όμως, έτυχε να διαβώ τον δρόμο αυτό πεζός και όχι με το φως της ημέρας αλλά νύχτα….αργά κιόλας. Τότε που περπατάς στον δρόμο χαμένος στη σκέψη σου και το σκοτάδι είναι η μόνη παρέα στη μοναξιά σου.
Κάπου εκεί, ένιωσα μέσα μου αυτή την περίεργη αίσθηση ότι κάποιος με κοιτάζει. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία και συνέχιζα την πορεία μου, όμως κάποιες στιγμές μετά, η αίσθηση αυτή, όλο και γινόταν πιο αλλόκοτη. Αυτός που με κοίταζε ήταν επίμονος και το αισθανόμουνα. Έστρεψα το βλέμμα μου προς τα δεξιά,
συνειδητοποιώντας ότι δε με κοίταζε ένα ζευγάρι μάτια αλλά πολλά και όλα τους ήταν πίσω από ένα τζάμι…..μια βιτρίνα ενός καταστήματος.
Μάτια διαφόρων ειδών……μάτια θλιμμένα που εκείνη την ώρα ένιωθαν αφόρητη μοναξιά και σε εκλιπαρούσαν για ένα χαμόγελο. Ζωάκια ήταν…..σκυλιά….κάποιες λίγες γάτες και κουνέλια. Τα’ χασα και δεν ήξερα τι να κάνω. Στην αρχή θέλησα να προχωρήσω και να συνεχίσω το δρόμο μου, όμως και μόνο στη σκέψη μου, κάποιες φωνές άρχισαν μέσα μου να μιλάνε δυνατά: “έλα εδώ…..μη φεύγεις…….φοβόμαστε”…
Πλησίασα τη βιτρίνα του καταστήματος και τα μάτια όλα στράφηκαν πάνω μου ενώ οι φωνές γίνονταν όλο και πιο δυνατές: “γιατί μας το κάνετε αυτό; γιατί είστε τόσο απάνθρωποι μαζί μας; φοβόμαστε μέσα σ’ αυτό το γυάλινο κλουβί. Θέλουμε μια παρέα…..μια συντροφιά για να μη νιώθουμε άλλο μόνοι μας”.
Τι να τους πεις εκείνη την ώρα…..όταν αυτά τα θλιμμένα μάτια σε κοιτάζουν και παρακαλάνε έστω για μια στιγμή σου; Ένα βλέμμα σου στιγμιαίο που θα τους προσφέρει μια εφήμερη παρηγοριά, στην ανησυχία που νιώθουν για το μέλλον τους αλλά και για την ήδη υπάρχουσα κατάστασή τους; Πώς να τους εξηγήσεις, το γιατί μπήκαν πίσω από ένα τζάμι, όπως μια μπλούζα ή ένα παπούτσι που είναι για πούλημα;
Αισθάνθηκα τόσο ανίσχυρος και ειλικρινά δείλιασα. Δείλιασα γιατί ήθελα να τα ελευθερώσω όλα και δεν μπορούσα. Ντράπηκα όμως για το κατάντημά μας. Ντράπηκα για την κατάντια τη δική μου γιατί κι εγώ ανήκω σ’ αυτό το είδος που λέγεται άνθρωπος, ντράπηκα που κάποιοι από εμάς συντηρούν τη συνέχιση αυτής της κατάστασης, μα πιο πολύ απ’ όλα αηδίασα με την ευκολία που κάποιοι βάζουν ψυχές πίσω από τζάμια.
Έφυγα απογοητευμένος και το υπόλοιπο της διαδρομής μου ήταν αφόρητο γιατί με έπνιγαν οι τύψεις. Αν μπορούσα θα έμενα όλο το βράδυ έξω απ’ το τζάμι τους για να τους κρατήσω συντροφιά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον κάθε φορά όταν θα περνάω μπροστά από ένα τέτοιο κατάστημα, θα σταματάω να χαρίζω μια στιγμή μου και θα μοιράζομαι ένα σιωπηρό χαιρετισμό με αυτές τις ψυχές…….“
Κυριακή, 3/03/13
