Προβληματισμοί

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές μέσα απ’ αυτή τη σελίδα για τον εθελοντισμό, τα φιλοζωικά σωματεία και αυτό που μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί ή και ο καθένας χωριστά, προκειμένου να βοηθήσουμε τα ζώα.

Αφορμή μου δίνει ένα τηλεφώνημα που δέχθηκα χθες, περίπου στις τέσσερις το μεσημέρι, από μια κοπέλα που προσπαθούσε να βρει λύση για ένα αδέσποτο σκυλί, το οποίο είχαν παρατήσει δεμένο. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές με ζώα που τα βαριούνται ή για κάποιο λόγω δεν τα θέλουν πια.

Το καλύτερο, φυσικά, θα ήταν να υπήρχε οργανωμένη από το κράτος η φροντίδα και η περίθαλψη των ζώων. Δυστυχώς, όμως, κάτι τέτοιο στην Ελλάδα δεν συμβαίνει, και αντ’ αυτού μένουν να προσπαθούν κάποιοι φιλόζωοι μεμονωμένα ή κάποια φιλοζωικά Σωματεία. Όλοι τους ξεπερνούν τους εαυτούς τους, υποκαθιστώντας το κράτος, ώστε να μειωθούν όσο γίνεται τα αδέσποτα ή κακοποιημένα ζώα από τους δρόμους. Αυτό που όμως ίσως δε γνωρίζετε οι περισσότεροι από εσάς, είναι ότι για να γίνουν όλα αυτά, υπάρχει ένα σημαντικό κόστος, ψυχικό, σωματικό ή οικονομικό.

Η ψυχή μας καθημερινά γίνεται κουρέλι από τον πόνο μπροστά στην κακοποίηση που συναντάμε και συχνά την αδυναμία να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά κάποιο από τα περιστατικά για τα οποία μας ειδοποιούν . Το κορμί μας έχει κουραστεί πάρα πολύ και δεν αντέχει άλλο το καθημερινό τρέξιμο στην ανυπόφορη ζέστη ή στο κρύο. Και τέλος, τα χρήματα που θα βρεθούν; Οι πόροι είναι ανύπαρκτοι, και ο καθένας μας, μετά από λίγο, εξαντλείται οικονομικά.

Τα περιστατικά με κακοποιημένα ή εγκαταλελειμμένα ζώα είναι καθημερινά. Οι εθελοντές που κάποια στιγμή ξεκίνησαν με όνειρα, κουράζονται , απογοητεύονται και αποχωρούν. Ένα μικρό πρόσφατο παράδειγμα.

Πριν από τρεις μέρες ένα από τα κουτάβια μας αρρώστησε σοβαρά και έπρεπε να μεταφερθεί αργά το βράδυ επειγόντως στον κτηνίατρο για ορό και εξετάσεις. Ο κτηνίατρος που μετά από αρκετά ψάξιμο βρέθηκε εκείνη την ώρα, ζήτησε να προπληρωθεί για τον ορό 50€ και εφόσον θα κρατούσε το ζώο για το βράδυ άλλα 50€.

Έτσι γίνεται πάντα: κανείς, μα κανείς κτηνίατρος, δεν μας κάνει τη χάρη να μη πάρει χρήματα για κάποιο αδέσποτο ζώο.
Δεν λέω, έχουν και αυτοί κάποιο δίκαιο. Αλλά για ένα αδέσποτο ίσως θα έπρεπε να γίνονται κάποιες υποχωρήσεις!

Και οι Δήμοι, που σύμφωνα με τον Νόμο 3170/93, έχουν την ευθύνη για τα αδέσποτα της περιοχής τους, πού είναι;
Όλοι κωφεύουν!

Αλλά και εμείς όλοι έχουμε τις ευθύνες μας!
Αντί να τηλεφωνούμε με μεγάλη ευκολία σε κάποιο Φιλοζωικό Σωματείο, μεταφέροντας έτσι τις ευθύνες μας για να έχουμε απλά τη συνείδηση μας ήσυχη, ας πιέσουμε με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, τους εκάστοτε Δήμους. Ενωμένοι, ίσως πετύχουμε κάποτε περισσότερα. Πάντα για το καλό των ζώων.

3 σχόλια Παρασκευή, 5/09/08