Προβληματισμοί και Αγανάκτηση

Προβληματίστηκα πολύ όταν την περασμένη Κυριακή δέχτηκα από μια κυρία ένα τηλεφώνημα γεμάτο θλίψη κα αγανάκτηση.

Στο μπαλκόνι της μια γατούλα είχε γεννήσει τέσσερα μικρά, και εκείνη, με καλοσύνη, της παραχώρησε ένα χώρο να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Οι «καλοί» γείτονες όμως είχαν διαφορετική άποψη. Το πρωί λοιπόν της Κυριακής – που συνήθως σαν Χριστιανοί πηγαίνουμε στην εκκλησία -, εκείνοι, χωρίς κανένα δισταγμό, έριξαν το δηλητήριο στην μαμά-γάτα, η οποία ξεψύχησε με φρικτούς πόνους, ενώ προσπαθούσε να πλησιάσει τα μικρά της.

Τι να απαντήσει λοιπόν κανείς σε όλους εμάς, οι οποίοι προσπαθούμε με μεγάλες πραγματικά δυσκολίες να βοηθήσουμε ώστε τα ζώα να έχουν τη θέση, την οποία δικαιούνται πάνω σε αυτή τη γη, τη γη που μας ενώνει όλους;

Πώς να αντιμετωπίσει κανείς αυτούς τους εγκληματίες – βαριά λέξη, όμως αληθινή – που χωρίς ντροπή, χωρίς συνείδηση, σκοτώνουν ανυπεράσπιστα ζώα, επειδή απλά τόλμησαν να πατήσουν στην ίδια αυλή με αυτούς, επειδή αναπνέουν τον ίδιο αέρα, επειδή ζουν όπως ζουν και εκείνοι; Ποιος θα τους τιμωρήσει; Ο νόμος 3170/2003;

Λόγια, λόγια, λόγια και θλίψη για την κατάντια κάποιων ανθρώπων, και φυσικά αγανάκτηση γιατί οι νόμοι δυστυχώς τιμωρούν αυτούς που φροντίζουν, ταΐζουν και περιθάλπουν τα ζώα, αδέσποτα και μη.

Πώς γίνεται αυτό;

Όλοι μας ξέρουμε πόσο εύκολα και γρήγορα έρχεται το Υγειονομικό στο σπίτι μας, μετά από μια απλή καταγγελία των «καλών» γειτόνων, εάν συντηρούμε εκεί περισσότερα από δύο ζώα. Ακολουθεί φυσικά δικαστήριο, σαν να είμαστε κοινοί εγκληματίες. Την ίδια στιγμή, αυτός που εύκολα σκορπά το δηλητήριο, το οποίο μπορεί να σκοτώσει και ένα μικρό παιδί ή ακόμη να μολύνει το περιβάλλον, δεν τιμωρείται γιατί δεν συλλαμβάνεται ποτέ. Ξέρει πολύ καλά ότι αυτό που κάνει είναι μια παράνομη και καταδικαστέα πράξη, και το κάνει κρυφά ώστε να μη τον δει ούτε το φως του φεγγαριού. Είναι ντροπή, μεγάλη ντροπή, να ανεχόμαστε όλοι εμείς, οι πραγματικά πολιτισμένοι άνθρωποι, να μένουν ατιμώρητοι όλοι αυτοί, οι λίγοι, θέλω να πιστεύω.

Πρέπει λοιπόν να αντισταθούμε, να καταδικάσουμε, να φωνάξουμε και να φθάσουμε στην δικαίωση. Και αυτό θα γίνει εάν όλοι εμείς ενωθούμε και οδηγούμε το κάθε περιστατικό στον Εισαγγελέα, προσκομίζοντας όσα ενοχοποιητικά στοιχεία έχουμε. Χρειαζόμαστε εθελοντές δικηγόρους, οι οποίοι θα βοηθήσουν ανθρώπους με δύναμη ψυχής να διεκδικήσουν το δίκιο. Έτσι πιστεύω ότι θα βρεθεί και κάποιος ευαίσθητος Εισαγγελέας, βρε αδελφέ, που θα διατάξει και κάποια έρευνα επιτέλους.

Κυριακή, 28/10/07