Κι όμως συνέβη σε παιδικό σταθμό…

Τρίτη, 10/07/07

Σ’αυτόν τον παιδικό σταθμό που οι φωνούλες των παιδιών ακουγόταν χαρούμενες, έμελλε να συμβεί μια πράξη ντροπής. Εκεί, από χρόνια, ζούσαν κι έπαιζαν στα χορτάρια, τρώγοντας σαύρες, φίδια και ποντίκια, μερικά ανυποψίαστα γατάκια. Μέχρι την ημέρα που κάποιοι υπεύθυνοι αποφάσισαν πως δικαίωμα να περπατούμε σ’άυτή την αυλή έχουμε μόνο εμείς οι άνθρωποι, και όχι τα υπόλοιπα τετράποδα ζωντανά. Έτσι, με τον πιο απλό και εύκολο τρόπο έριξαν τη φόλα. Βρήκαμε τα κορμάκια τους σκόρπια, εδώ κι εκεί, στην προσπάθειά τους να σωθούν. Σώθηκε ένα μόνο γατάκι, μικρό κι ανήμπορο, φοβισμένο και πεινασμένο, σκαρφαλωμένο στο φράχτη – έψαχνε τη μάνα του, μάταια όμως.

Και η απορία μας, Γιατί;

Στην Ελλάδα του 2007 συμβαίνουν τέτοια περιστατικά ντροπής καθημερινά. Να συμβεί όμως σε έναν παιδικό σταθμό, όπου οι υπεύθυνοι οφείλουν να διαπαιδαγωγήσουν με αγάπη αυτά τα παιδάκια; Μετά πώς μπορούμε εμείς να ελπίζουμε σε μια καλύτερη κοινωνία; Η σκέψη αυτή μας γεμίζει απελπισία κι αγανάκτηση.

Οι υπεύθυνοι που πήραν αυτή την απαράδεκτη απόφαση, έπρεπε, σαν πολιτισμένοι άνθρωποι, να ψάξουν για τη σωστή λύση του “προβλήματος”. Να απευθυνθούν στο Δήμο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα αδέσποτα, να γίνουν στειρώσεις ώστε να αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός που πιθανόν να δημιουργεί το πρόβλημα.

Τέτοιες πράξεις ντροπής δεν μας τιμούν ως ανθρώπους, και προπαντός δεν επιτρέπεται, σε καμία περίπτωση, να δίνουμε τέτοια παραδείγματα στα παιδιά μας.

(φωτογραφίες των άψυχων ζωντανών βρίσκονται στη διάθεσή μας, επιλέξαμε, όμως, να μη τις δημοσιοποιήσουμε.)

Μοιραστείτε το στο Facebook!

Καταχωρήθηκε στην κατηγορία: Διάφορα-Νέα