Η Άσσυ μας

Πέμπτη, 15/09/11

Πριν περίπου μια εβδομάδα αποχαιρετήσαμε συγκινημένοι την Άσσυ μας, που στους πέντε μήνες φιλοξενίας, την βάλαμε πραγματικά μέσα στην καρδιά μας!

Ήταν τέλη Μαρτίου όταν ο Ηλίας, φαντάρος τότε, μου τηλεφώνησε και ζήτησε την βοήθεια μου για ένα σκυλάκι στο στρατόπεδο που είχε σπασμένη σιαγόνα και περιφέρονταν για μέρες αβοήθητο και έτοιμο να καταρρεύσει.

Tον παρακάλεσα να το κατεβάσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε στη Θεσσαλονίκη. Και ο Ηλίας, χωρίς δισταγμό, την επομένη μας έφερε την πολύ φοβισμένη σκυλίτσα. Όλα έγιναν όπως έπρεπε, και μετά το χειρουργείο την φιλοξενήσαμε μέχρι να αναρρώσει.

Αυτό που μας έκανε όμως εντύπωση ήταν το ουσιαστικό ενδιαφέρον του Ηλία, ο οποίος συνέχισε να τηλεφωνεί και να έρχεται να την βλέπει σχεδόν σε κάθε του έξοδο.

Η Άσσυ, μέρα με την μέρα, άλλαζε και αφού άρχισε ξανά να τρώει, έγινε ένα τόσο καλό πλάσμα και η ευγνωμοσύνη ακτινοβολούσε στο βλέμμα της για όλους εμάς που την φροντίζαμε . Δεν γαύγισε ποτέ , δεν παραπονέθηκε για τίποτε. Μας έγλειφε το χέρι κάθε μέρα όταν την χαϊδεύαμε.

Η επιθυμία μας όμως ήταν η Άσσυ, το εξαιρετικό αυτό ζώο, να βγει έξω ξανά και να βρει μια καλή οικογένεια. Αυτό ακριβώς της το προσέφερε ο Ηλίας, που στην πορεία της ανάρρωσης της, μου είπε ότι όταν απολυθεί από το στρατό, μέσα στον Αύγουστο, θα την έπαιρνε μαζί του.

Και, φυσικά, τήρησε την υπόσχεση του απέναντι στην Άσσυ και σε εμένα, και του αξίζουν τα θερμά μας συγχαρητήρια.

Εμείς την πονέσαμε και την αγαπήσαμε πολύ για τον εξαιρετικό της χαρακτήρα. Στόχος μας όμως πάντα είναι όλα τα ζώα μας να έχουν την τύχη της Άσσυ: να βρίσκουν τελικά τη δική τους οικογένεια.

Έτσι έγινε και με την Άσσυ μας. Ο Ηλίας μου τηλεφώνησε χαρούμενος ότι η μητέρα του, που έχει ήδη άλλα τρία σκυλιά, την αγάπησε και έτσι είμαστε τώρα όλοι ευχαριστημένοι!

Μοιραστείτε το στο Facebook!

Καταχωρήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες,Υιοθεσίες