Εξήγησα ότι βρισκόμουν καθ’οδόν για Θεσσαλονίκη, και δεν μπορούσα να βοηθήσω με κάποιον τρόπο. Παρακάλεσα να προσπαθήσουν να βοηθήσουν το ζώο, όμως μου είπαν ότι το είχαν προσπεράσει απλώς, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε. Επιχείρησα να επικοινωνήσω με pet taxi και με κτηνίατρο, αναζητώντας βοήθεια, χωρίς, όμως, επιτυχία, γιατί ήταν αργά το βράδυ. Η ώρα προχωρούσε χωρίς να αλλάξει κάτι. Όταν τελικά έφτασα, η εικόνα ήταν αυτή που περίμενα. Το ζώο κείτονταν στην άκρη του δρόμου νεκρό, κι εκείνο που με πόνεσε πολύ ήταν ότι είχε πρόσφατο χειρουργείο – όπως φάνηκε από το ξυρισμένο του τρίχωμα σε σημείο του σώματός του.

Ομολογώ ότι αγανάκτησα και θύμωσα πολύ, γιατί αν ο πρώτος οδηγός που το είδε, το είχε βγάλει στην άκρη, όπως έκανε ο τελευταίος, πιθανόν το ζώο να ζούσε. Όλοι μας όμως προσπερνούμε καθημερινά τέτοια περιστατικά, δικαιολογώντας πάντα τον εαυτό μας. Λυπόμαστε φυσικά, και το πιο απλό είναι να τηλεφωνήσουμε κάποιο Φιλοζωικό Σωματείο. Τα Φιλοζωικά, όμως, ξεπερνούν κατά κανόνα τις δυνάμεις τους και κάνουν ότι μπορούν, συνήθως χωρίς κάποιο μεταφορικό μέσο, χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς εθελοντές αρκετούς να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά περιστατικά, των εορτών, του Σαββατοκύριακου, των διακοπών.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να μην ξανασυναντήσουμε τέτοια θλιβερά περιστατικά, περιστατικά που δεν ταιριάζουν στον πολιτισμό μας, και ώσπου η Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της για τα αδέσποτα ζώα, πρέπει εμείς πρώτα να γίνουμε εθελοντές, και να προσφέρουμε με την καρδιά μας μια μικρή, έστω, βοήθεια, όπου αυτή χρειάζεται.