Το αισθάνομαι σαν χρέος απέναντι σε έναν άνθρωπο καταδικασμένο να ζει σε αναπηρικό καρότσι και στωικά, με ένα χαμόγελο, να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα του.
Για περίπου οκτώ χρόνια επισκέπτομαι αρκετά συχνά το Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας «O Άγιος Παντελεήμων» στα δυτικά της πόλης Θεσσαλονίκης.
Σε αυτό τον χώρο, που έχει αληθινά βελτιωθεί πολύ μέσα σε αυτά τα χρόνια, ζουν άνθρωποι νέοι και ηλικιωμένοι με διάφορα ψυχικά και σωματικά προβλήματα. Οι περισσότεροι δέχονται σπάνια επισκέψεις από συγγενείς και φίλους, και γι’αυτό η απλή επίσκεψη του καθένα από εμάς είναι γι’αυτούς μια γιορτή. Από τους χώρους αυτούς φυσικά δεν λείπουν και τα ζώα που θεωρούνται απαγορευμένα από τους περισσότερους εργαζόμενους εκεί. Κι αυτά ζητούν, εκτός από λίγο φαγητό, ένα χάδι και λίγη αγάπη, όπως και όλοι οι τρόφιμοι του Ιδρύματος.
Στην αρχή γνώρισα το Δημήτρη και έγινα η αδελφή του. Πραγματικά με αγαπούσε και τον αγαπούσα. Λάτρευε τα ζώα και έβλεπα πόσο καλό του έκανε η φροντίδα τους. Και εγώ φρόντιζα να τον τροφοδοτώ με ζωοτροφές για να τα ταΐζει. Όμως η πρώτη πίκρα ήρθε όταν κάποια μέρα φόρτωσαν όλα τα σκυλιά και τα εξαφάνισαν.
Στην ερώτηση που έκανα, η απάντηση ήταν απλή:
«Ενοχλούσαν»!
Δικαιολογίες όπως πάντα.
Τους εξήγησα ότι πολλοί ασθενείς θα μπορούσαν να βοηθηθούν από την παρουσία των ζώων, εφόσον και το Ίδρυμα έπαιρνε τα σωστά μέτρα, κάνοντας στειρώσεις και εμβολιασμούς και υπήρχε μέριμνα για το φαγητό τους.
Δεν δέχθηκαν καμία συζήτηση.
Όταν πριν από τρία χρόνια περίπου πέθανε ο Δημήτρης, προβληματίστηκα αν έπρεπε να συνεχίσω τις επισκέψεις μου εκεί. Όχι μόνο τις συνέχισα αλλά αποφάσισα, στην μνήμη του καλού αυτού παιδιού, να κάνω κάτι περισσότερο για τα ζώα που άφησε πίσω του.
Επισκέφτηκα τον Πρόεδρο του Ιδρύματος και του εξήγησα πως μπορώ να βοηθήσω, και πως το Ίδρυμα με τη σειρά του θα βοηθούσε πολλούς άρρωστους με την παρουσία των ζώων και τη φροντίδα τους. Ως εκ θαύματος δέχθηκε να κάνουμε στειρώσεις στις γατούλες που ήταν πολλές και στα λίγα σκυλιά που είχαν απομείνει.
Ο χώρος είναι αρκετά μεγάλος και οι προσπάθειες δύσκολες. Καταφέραμε όμως να στειρώσουμε αρκετά γατιά. Κάποια στιγμή, όμως, άρχισαν οικοδομικές εργασίες και τα περισσότερα εξαφανιστήκαν.
Μετά από πολύ καιρό ανακάλυψα σε άλλη πλευρά του Ιδρύματος μια ομάδα από σκυλιά, τα οποία είχαν μάλιστα γεννήσει. Γνώρισα, επίσης, έναν ηλικιωμένο άνθρωπο τον Τα-Τα (έτσι τον ονομάζουν, γιατί αυτές είναι οι μόνες λέξεις που μπορεί να αρθρώσει.), ο οποίος είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι, και στο μικρό του δωμάτιο φιλοξενούσε τις γατούλες της περιοχής του. Είχε πάντα ένα χαμόγελο στα μάτια όταν κοιτούσε τα γατάκια που ήταν γύρω του. Του έδινε ζωή και χαρά η φροντίδα που τα προσέφερε. Ήταν γι’αυτόν οι δικοί του άνθρωποι, οι γονείς, τα αδέλφια, οι φίλοι οι αγαπημένοι. Όταν του πήγαινα ζωοτροφές, έκλαιγε από τη χαρά του, θαρρείς και γίνονταν καλά. Μου μιλούσε συνέχεια με τα χέρια και τα μάτια του γι’ αυτά τα ζώα.
Πριν από μερικούς μήνες στειρώσαμε τα τρία θηλυκά σκυλιά και ανάφερα στον Τα-Τα ότι θα στειρώσουμε και τις γατούλες, μόλις τα μικρά τους μεγαλώσουν λίγο και θα μπορούν να τρέφονται από μόνα τους.
Είχα να επισκεφθώ το Ίδρυμα περίπου δεκαπέντε ημέρες και όταν πήγα πρόσφατα, αντίκρισα έναν άνθρωπο με σκυφτό κεφάλι, χωρίς χαμόγελο και με δύο μάτια σαν πληγές. Προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι έριξαν φόλα, και όλα τα γατάκια, τα παιδάκια του τα μικρά, ξεψυχούσαν γύρω του, χωρίς να μπορεί να τα βοηθήσει.
Δεν το πιστεύω ακόμη. Γιατί τέτοιο μίσος; Ανθρώπινος νους το σχεδίασε και ανθρώπινο χέρι το έκανε πράξη. Πώς θα μπορούσε αλλιώς να γίνει;
Καλά, τα άμοιρα ζωάκια, γι’ αυτούς τους ελεεινούς που τα σκότωσαν, δεν είχαν καμιά αξία. Δεν σκέφθηκαν όμως αυτόν τον άνθρωπο που είναι καταδικασμένος από τη ζωή και που είχε βρει μια χαρά και μία ελπίδα; Με ποιο δικαίωμα του την στέρησαν;
Το σχέδιο εξόντωσης περιελάμβανε φυσικά και τα σκυλιά. Από τα δέκα περίπου που ζούσαν στο χώρο, έμειναν τα τέσσερα.
Δεν έχω να προσθέσω ή να αναιρέσω κάτι, πάντως μέσα μου αισθάνομαι ένα κενό και μια μεγάλη αγανάκτηση γι’αυτους τους ανθρώπους, που μέσα στη νύχτα -γιατί μόνο αυτή τους ταιριάζει - σκόρπισαν το θάνατο σε όλες τις αθώες αυτές ζωές και έδωσαν στον Τα-Τα να πιει το πιο πικρό δηλητήριο.
Ενημέρωση (22.8.2008): Επικοινωνήσαμε με τη διοίκηση του Ιδρύματος και μας απάντησαν ότι δεν ήταν ενήμεροι για ότι συνέβη. Πιστεύουμε όμως ότι το θέμα δεν μπορεί και ούτε πρέπει να μείνει έτσι.
Πέμπτη, 21/08/08
Η Ρόζα, ο Solo (Σωτηράκης), η Εύα και η Ρόκα είναι τα 4 αγαπημένα μας σκυλάκια, τα οποία, αφού ετοιμάστηκαν κατάλληλα - σε μια διαδικασία που και πολύ χρόνο και κόπο απαιτεί -, ταξίδεψαν στην Αγγλία. Εκεί, με τη βοήθεια της Vesna (Greek Animal Rescue) βρήκαν τις νέες τους οικογένειες, που τα υιοθέτησαν και τα αγαπούν, όπως φαίνεται, πολύ.
Εμείς τους ευχαριστούμε όλους, μέσα από την καρδιά μας, πρώτα τη Vesna, η οποία μας στήριξε και μας βοήθησε τόσο πολύ, και ύστερα όλες τις ανάδοχες οικογένειες που ανέλαβαν με πολλή αγάπη τη φροντίδα των φίλων μας.
Εύα
Ρόκα
Ρόζα
Solo
Δευτέρα, 18/08/08
Πριν 4 μήνες περίπου βρήκα στα σκουπίδια 9 νεογέννητα κουτάβια 2-3 ημερών. Η μαμά τους προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τα προστατέψει. Τα λυπήθηκε η ψυχή μου…Εικόνα που δε θα ξεχάσω ποτέ!
Η αγάπη της μάνας τόσο μοναδική… τα πήρα όλα στο σπίτι μου μαζί και αυτή τη καταπληκτική μητέρα! Τα φρόντισα, τα τάισα, έπαιξα μαζί τους, γελάσαμε παρέα ώσπου πέρασαν 2 μήνες και κατάφερα να βρω για όλα από ένα σπίτι.
Ένιωθα μια πληρότητα μέσα μου για αυτό που έκανα. Μια ευτυχία που δεν έχω ξανανιώσει! Είχα 9 ετοιμοθάνατα πλάσματα μπροστά μου και κατάφερα να τα δώσω ζωή! Η μαμά τους από την πρώτη στιγμή κατάλαβε τι έκανα για τα μωρά της και μου έδειξε απίστευτη εκτίμηση! Όταν με έβλεπε χαιρόταν όσο δεν έχει χαρεί άνθρωπος για μένα! Μου έγλυφε τα χέρια σαν να ήθελε να μου πει ευχαριστώ! Ένα ζώο τόσο φοβισμένο που ξαφνικά ένιωσε την αγάπη που δεν είχε γνωρίσει ποτέ! Ένα τόσο άκακο πλάσμα με ένα βλέμμα γεμάτο μόνο από ευαισθησίες!
Μου ήταν πολύ δύσκολο να την αφήσω και πάλι αδέσποτη και έτσι την κράτησα! Δεν έχω γνωρίσει άλλο σκυλί με τέτοιο χαρακτήρα! Φιλικό, καθαρό, ήρεμο και τόσα ακόμα! Χθες μου το δηλητηρίασαν… Δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα….Ξεψύχησε τόσο άσχημα…. Τόσο άδικα….
Τι άνθρωποι είναι αυτοί? Τι αισθήματα έχουν μέσα τους? Με ποιο δικαίωμα αποφασίζουν τι θα ζήσει και τι θα πεθάνει? Πως μπορείς να σκοτώσεις ένα ζώο? Έχει και αυτό 1 καρδιά, 2 πνεύμονες, 2 νεφρά…ότι έχεις κι εσύ! Νιώθει τον πόνο όπως ακριβώς τον νιώθεις κι εσύ! Πεινάει όπως πεινάς και διψάει όπως διψάς! Γεννάει τα παιδιά του με τον ίδιο πόνο που τα γεννάς κι εσύ και τα μεγαλώνει με το ίδιο άγχος! Το μόνο διαφορετικό που έχει από σένα είναι ότι αυτό ξέρει να νιώθει την αγάπη και να μην την προδίδει ΠΟΤΕ!
Αυτό, άνθρωπε, είναι κάτι που όσοι αιώνες και αν περάσουν δε θα μάθεις ποτέ! Γιατί το μέσα σου είναι τόσο φτωχό και ελεεινό… Είσαι τόσο σκάρτη ύπαρξη που ακόμα και η ανάσα σου λερώνει τον πλανήτη!
Σκοτώνεις ένα ζώο για να αποδείξεις ΤΙ? Ότι είσαι δυνατός? Ότι είσαι ανώτερος? Ότι έχεις εξουσία? Τίποτα από αυτά δεν έχεις! Το μόνο που έχεις είναι μια απίστευτη μιζέρια…και είσαι τόσο μίζερος που πιστεύεις ότι δολοφονώντας ένα ανυπεράσπιστο ζώο θα κάνεις τη ζωή σου λιγότερο μίζερη!
Και κάτι ακόμα που ξέχασα να σου πω είναι ότι είσαι το πιο δειλό και ύπουλο ον που υπάρχει στον πλανήτη! Αν θες να σκοτώσεις ένα ζώο να παλέψεις με ίσους όρους μαζί του! Όχι με φόλες! Αν είσαι τόσο μάγκας και δυνατός όπως πιστεύεις, να τα βάλεις μαζί του όπως σε γέννησε η μάνα σου! Αυτό έτσι αμύνεται! Δε χρησιμοποιεί κανένα όπλο και κανένα δόλο! Παλεύει τίμια και δίκαια με τη φυσική του δύναμη!
Με τόση κακία μέσα σου πως μπορείς και αναπνέεις? Πως κοιμάσαι τα βράδια? Απορώ, δεν βλέπεις εφιάλτες? Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να αφαιρείς ζωές? Επειδή αφαιρείς ζωές ζώων πιστεύεις ότι αυτό δε σε κάνει δολοφόνο? Ξέρεις πως είναι ο θάνατος από φόλα? Ξέρεις πόσο αργός και οδυνηρός είναι? Ξέρεις ότι σου καίει τα σπλάχνα σου μέχρι να λιώσουν? Ξέρεις ότι το ζώο βασανίζεται για ώρα μέχρι να πεθάνει?
Γιατί δεν πίνεις κι εσύ να νιώσεις πως είναι? Να δεις πως είναι αυτό που προκαλείς? Σε σένα άλλωστε είναι κάτι που αξίζει! Αυτό όμως δεν πείραξε κανέναν! Αυτό όταν κάποιος πλησιάζει το αυτοκίνητό σου σε ειδοποιεί για να μη στο κλέψουν! Όταν κάποιος πλησιάσει το σπίτι σου σε φωνάζει για να μη στο διαρρήξουν…όταν κάποιος πάει να σε βλάψει μπαίνει μπροστά να σε προστατέψει με οποιοδήποτε ρίσκο! Κι εσύ ρε κάθαρμα πας και του ρίχνεις φόλα? ΦΟΛΑ?
Τώρα που το είδες πεθαμένο νιώθεις ικανοποίηση? Η ζωή σου από σήμερα είναι πιο όμορφη? Ξεπέρασες τα προβλήματα σου? Η καθημερινότητα σου θα είναι διαφορετική από εδώ και πέρα? Τώρα που το δολοφόνησες αισθάνεσαι πιο δυνατός και περήφανος?
Δεν ξέρω ποιος είσαι …γιατί σου είπα! Είσαι δειλός και δεν θα εμφανιστείς ποτέ! Όμως εύχομαι τον πόνο που προκάλεσες στο σκυλάκι να τον πάρεις σύντομα πίσω! Τον πόνο που νιώθω εγώ από χθες να τον νιώσεις όπως τον νιώθω! Και αν τύχει και διαβάσεις αυτό το κείμενο και γελάσεις εύχομαι να είναι η τελευταία φορά που γελάς! Δε σου αξίζει! Είσαι σιχαμερός! Αν είσαι όντος μάγκας όπως πιστεύεις πιες κι εσύ φόλα πριν προλάβεις να γεννήσεις και άλλους σιχαμερούς ανθρώπους! Είμαστε ήδη πολλοί! Δεν υπάρχει χώρος για άλλους!
Ντρέπομαι που λέγομαι άνθρωπος… Ντρέπομαι που ζω στη κοινωνία των ανθρώπων…
To παραπάνω κείμενο μας έστειλε η Κική, και σας το παραθέτουμε αυτούσιο.
Τρίτη, 12/08/08
