Η ιστορία του Σπάρκυ
Η Μαρία μας έστειλε την ιστορία του Σπάρκυ, και σας την παραθέτουμε χωρίς περικοπές. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει το σκυλάκο, παρακαλείται θερμά να επικοινωνήσει με τη Μαρία στον τηλεφωνικό αριθμό: 6930 311259.
“Είμαι η Μαρία, και θέλω να ζητήσω βοήθεια για τον Σπάρκυ. Είχα γράψει και παλιότερα την ιστορία του σε διάφορα ζωοφιλικά σάϊτς. Πιστέψτε με, δε βρέθηκε κανείς να βοηθήσει μιας και τα ζώα που χρειάζονται βοήθεια είναι άπειρα σε αριθμό και εμείς που τα αγαπάμε στην Ελλάδα και προσπαθούμε, είμαστε λίγοι.
Είμαι στη Θεσσαλονίκη και δε θα μπορούσα να κάνω περισσότερα από όσα ήδη έχω κάνει για αυτόν τον ταλαιπωρημένο σκυλάκο που βρίσκεται στην Πρέβεζα. Ο εθελοντισμός στα ζώα στη χώρα αυτή, όπως όλοι ξέρετε είναι ένα κομμάτι που πονάει πολύ και εγώ κλείνω φέτος 25 χρόνια σε αυτή την πονεμένη ιστορία. Ο Σπάρκυ είναι ένα καθαρόαιμο αρσενικό Ντόμπερμαν και ανήκει σε συγγενικό μου πρόσωπο.
Τον γνώρισα το 2008 που κατέβηκα στην Πρέβεζα και ήταν τότε 4 χρόνων περίπου. Είχα πολλά χρόνια να πάω στο συγγενικό μου σπίτι και η κατάσταση που αντίκρυσα ήταν απλά τραγική. Όταν υπάρχει αρρώστια σε ένα σπιτικό με οικονομική ανέχεια, φαντάζεστε περίπου τί συμβαίνει. Σας θυμίζω λίγο την ιστορία και ζητώ συγγνώμη αν γίνομαι κουραστική. Τον Σπάρκυ τον ‘κουβάλησε’ στο σπίτι ο γιος της ξαδέρφης μου και τον παράτησε πάνω της. Η ίδια ζει με μια σύνταξη της πείνας σε ένα σπίτι που τότε ήταν μισογκρεμισμένο, με πολλαπλά προβλήματα υγείας και τη θεία μου σε ηλικία 90 φεύγα να τα έχει ‘χάσει′ και να χρειάζονται χρήματα συνεχώς για τα δικά της φάρμακα. Ειλικρινά, δεν ήξερα ποιόν και πώς θα μπορούσα να βοηθήσω.
Τον Σπάρκυ, τον χτυπούσε από μικρό η θεία μου με το ξύλο της σκούπας, και επίσης ένας ελεεινός γείτονας που ζει δίπλα ακριβώς, προσπαθεί πολλές φορές να του κάνει κακό κλωτσώντας τον και σφίγγοντάς τον απ’ την αλυσιδίτσα του.
Το ζώο δεν έχει πάει ποτέ σε κτηνίατρο πέραν του πρώτου εμβολίου. Δε βρήκα καν βιβλιάριο. Το μόνο που του παρέχεται, είναι κροκέτες και πολύ αδιαφορία. Επίσης δεν έχει βγει ποτέ βόλτα μιας και ο ανιψιός μου αδιαφορεί εντελώς. Η ξαδέρφη μου στεναχωριέται, αλλά είναι μια γυναίκα μόνη και ταϊζει δυο στόματα - τρία με το δικό της - με μια πενιχρή σύνταξη. Στις τέσσερις μέρες που έμεινα εκεί, δεν ήξερα τί να πρωτοκάνω. ‘Απείλησα’ το γείτονα, αλλά πηγαίνοντας στο τμήμα έμαθα ότι δε τον πειράζουν, είναι ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Οι αστυνομικοί χλεύασαν το ενδιαφέρον μου για ένα σκυλί. Δεν υπάρχει κανένα αίσθημα ζωοφιλίας εκεί και όλοι γνωρίζετε πώς είναι τα πράματα σε τέτοιες μικρές και κλειστές κοινωνίες.
Έψαξα για εθελοντές, κάποιο σωματείο και δε βρήκα τίποτα στο χρόνο που είχα στη διάθεσή μου. Επίσης δε βρήκα κανέναν από γύρω περιοχές όπως Γιάννενα ή Λευκάδα.
Η πιο συγκινητική μου στιγμή με τον Σπάρκυ ήταν όταν τον έκανα μπάνιο. Με αγκάλιαζε με τις ώρες απ’ τη χαρά του και ‘τρελλάθηκε’ όταν πια δοκίμασα να τον βγάλω βόλτα. Δυσκολεύτηκα πολύ γιατί δεν ήξερε να προχωράει σωστά και με τραβολογούσε. Ήταν πρωτόγνωρο συναίσθημα για αυτόν. Μη φανταστείτε κάποιο ιδιαίτερα μεγαλόσωμο ζώο, μιας και δε σιτίζεται σωστά και δεν τυγχάνει της ανάλογης φροντίδας.
Από τότε πέρασαν δυο χρόνια. Οι προσπάθειες ανεύρεσης ανθρώπου που θα τον αγαπάει και θα του δώσει αυτό που του αξίζει, συνεχίζονται μέχρι σήμερα δυστυχώς άκαρπες.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να στέλνω χρήματα όποτε μπορούσα για την τροφή του.
Κι έρχομαι στο δια ταύτα. Το σπίτι έχει πλέον γκρεμιστεί, κρίθηκε ακατάλληλο και επικίνδυνο. Η οικογένεια προς το παρόν φιλοξενείται σε φιλικά της πρόσωπα. Η νέα εγκατάστασή τους αφορά την πόλη των Ιωαννίνων μιας και βρέθηκε κάποια εργασία για τον ανιψιό μου εκεί κι ένα σπίτι που θα νοικιάσουν με πολύ χαμηλό ενοίκιο.
Το σπίτι αυτό ήταν το φτηνότερο που βρήκαν αλλά δε δέχεται τον Σπάρκυ. Το μόνο που κατάφερα είναι να πιέσω τον ανιψιό μου να βρει κάποιον φίλο του να φιλοξενήσει τον σκυλάκο, μπας και καταφέρω τίποτα στο διάστημα που απομένει μέχρι να φύγουν εντελώς απ’ την Πρέβεζα. Δε βρίσκω κανέναν στα Γιάννενα για άλλη μια φορά και παρόλο που έχω ακούσει για εθελοντικό σωματείο, δε κατάφερα καμιά επικοινωνία με κάποιους από εκεί.
Είναι η τελευταία ευκαιρία λοιπόν, μπας και τα καταφέρω και ξαναβάζω την ιστορία του.
Διατίθεμαι μαζί με μια φίλη να τον μεταφέρουμε από εκεί με κάποιο ‘πετ - ταξί’ και σε περίπτωση που δε βρεθεί κάποιος μέχρι τότε, να τον φέρω Θεσσαλονίκη και να πληρώνω τη φιλοξενία του σε κάποιο ξενοδοχείο ζώων μέχρι να δω τί θα γίνει. Το σίγουρο είναι όμως ότι πρέπει να τον πάρω πριν βρεθεί στους δρόμους της Πρέβεζας ή έστω των Ιωαννίνων.
Κάνω έκκληση σε όλους εσάς να δώσετε λίγη προσοχή. Σαν εθελόντρια ξέρω καλά πόσα ζώα χρειάζονται βοήθεια καθημερινά, και ξέρω ότι δε μπορώ να τα σώσω όλα.
Όμως απ’ τη στιγμή που έπεσε στην αντίληψή μου η ιστορία του, οφείλω να κάνω ό,τι περνάει απ’ το χέρι μου. Όπως θα καταλάβατε, έχω ήδη αρκετά ζώα και δυστυχώς είμαι στο ενοίκιο.
Ο Σπάρκυ δεν είναι ο σκύλος - φύλακας λοιπόν… ψάχνει όμως τον άνθρωπο που θα του προσφέρει αγάπη στα χρόνια που του απομένουν και ίσως έχει ήδη προβλήματα και χρειάζεται και κάποια αγωγή. Δυστυχώς στις μέρες μου μαζί του, ο κτηνίατρος έλειπε και δε μπόρεσα να το τσεκάρω αυτό.
Ευελπιστώ να έχει τύχη αυτή τη φορά και θα ήταν πολύ καλό αν βρισκόταν κάποιος από Θεσσαλονίκη για να μπορώ κι εγώ να τον βλέπω και να βοηθάω όσο μπορώ οικονομικά. Μέχρι τότε θα συνεχίζω τις διάφορες επαφές, κι αν δε βρεθεί κανείς απλά θα κατέβω για να τον φέρω εδώ και βλέπουμε, όπως σας είπα και πριν.
Σας ευχαριστώ όλους που θα μας διαβάσετε κι όποιος θέλει ας επικοινωνήσει με μήνυμα εδώ για να μιλήσουμε τηλεφωνικά. Εύχομαι να έρθει η μέρα που οι άνθρωποι θα έχουν γίνει καλύτεροι και κανένας ‘Σπάρκυ’ δε θα χρειάζεται βοήθεια πάνω σε αυτόν τον πλανήτη!”
8 σχόλια Τετάρτη, 8/09/10
